Wanneer je als kind leert dat liefde, veiligheid of verbinding afhankelijk zijn van hoe goed jij je aanpast aan anderen, ontstaat er vaak een diep patroon van zelfverloochening.
Je leert dan onbewust dat jouw gevoelens minder belangrijk zijn dan die van anderen. Dat je rekening moet houden met de behoeften van de ander, je niet tot last mag zijn, en verantwoordelijkheden draagt die niet van jou is.
Je blijft incasseren terwijl je jezelf groot houdt. Niet vanuit vrije wil, maar vanuit overleving.
Bijvoorbeeld omdat je opgroeit bij ouders die emotioneel onveilig, overbelast, instabiel, afwezig, kritisch, verslaafd, ziek of onvoorspelbaar zijn. Je leert om te scannen, te anticiperen en te voorkromen, en jezelf aan te passen. Je geeft je eigen ruimte op om de harmonie te bewaren en conflicten, spanning, en verlies van verbinding te voorkomen.
In je volwassen leven ben jij steevast degene die:
• extreem begripvol is;
• altijd klaarstaat;
• moeilijk grenzen stelt;
• zichzelf wegcijfert;
• conflicten vermijdt;
• anderen feilloos aanvoelt;
• verantwoordelijkheid draagt voor gevoelens van anderen.
Maar onder dat ogenschijnlijk behulpzame gedrag zit vaak een zenuwstelsel dat gevaar koppelt aan voor jezelf kiezen.
Dus zodra je nu je grens aangeeft, ruimte inneemt of trouw probeert te blijven aan jezelf, komt er geen rustig gevoel omhoog, maar schuld, onrust, angst of spanning. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat je systeem ooit heeft geleerd dat dit gevaarlijk was voor de verbinding.
Daarom kun je rationeel gezien wéten dat je grenzen mag stellen, maar het emotioneel (bijna) niet verdragen.
De kern van jeugdtrauma en codependency: je hebt geleerd loyaal te zijn aan anderen, maar niet aan jezelf.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar podcastaflevering
#78: Je altijd schuldig voelen
Reageer hieronder en ik stuur je de link ❤️
Liefs Amber
...
