De man (of vrouw) die zich niet volledig opent, die niet duidelijk is over zijn gevoelens, die nét dichtbij genoeg komt om je te laten voelen dat de liefde er is, maar zich vervolgens weer emotioneel terugtrekt…

Díé man wordt onweerstaanbaar. Zijn afstandelijkheid zie je als een test. Zijn ongeïnteresseerdheid als bewijs dat hij gekwetst is. Het onvermogen om liefde te tonen zie je als een teken dat hij het nooit heeft gekend, maar jij hem het zult geven.

En dus blijf je. Je blijft hopen, vechten, geven en wachten. Je blijft trekken aan een dood paard.

Je gelooft dat als je maar hard genoeg je best doet, hij op een dag zal inzien dat jij altijd al degene was. Maar dat moment komt niet.

Ondertussen verlies je jezelf. Je accepteert dingen die je ooit ondenkbaar vond. Je loopt op eieren, wanhopig zoekend naar de broodkruimels van liefde en erkenning.

Dit is geen liefde. Dit is traumabinding.

De hoge pieken en diepe dalen, de spanning en onvoorspelbaarheid. Je ervaart dit als aantrekkingskracht, maar in werkelijkheid herhaal je onbewust oude pijn uit je kindertijd.

The only way out, is in. Niet door te hopen dat hij verandert. Niet door te wachten tot hij kiest voor jou. Maar door zelf te kiezen. Voor jezelf.

Want liefde hoort geen strijd te zijn. Een man die je werkelijk liefheeft, hoef je niet te overtuigen. Die staat al naast je.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan nu naar de private podcastaflevering: “Trekken aan een dood paard”.
Laat hieronder je e-mailadres achter en ontvang direct de link in je mailbox.
(Deze aflevering is niet beschikbaar op Spotify)