Als kind groeide ik op in een welvarende buurt. Villa’s, riante hekken en zwembaden waren de standaard. Ik was enig kind en mijn ouders waren altijd aan het werk. Ze overlaadden me met cadeaus, de duurste spullen en gadgets. Het was hun manier om te zeggen: houd je rustig en val ons niet lastig.

Terwijl andere kinderen jaloers waren op al het moois dat ik kreeg, voelde ik me zó eenzaam. Op mijn achttiende ging ik uit huis en later vond ik een baan in de zorg. Ik werkte mezelf een slag in de rondte. Want waar ik als kind had meegekregen dat niemand op mij zat te wachten, was ik hier 24/7 nodig.

Dat nodig zijn werd verslavend. Niet alleen in mijn werk, maar ook in mijn relaties. Als ik nu terugkijk, besef ik dat ik al mijn partners op de een of andere manier aandoenlijk vond. Een moeilijke jeugd, zichzelf altijd moeten redden, geen steun van familie. Ik vond ze vooral heel zielig.

Dat hun pijn ook míjn eigen wond raakte, daar had ik geen flauw benul van. In deze relaties kon ik in mijn vertrouwde rol stappen en doen waar ik goed in was: de ander proberen te fixen, veranderen en redden. Maar van een gelijkwaardige relatie waarin ook ík gezien werd, was echt geen sprake.

Mijn hele leven draaide om de ander. Het leek wel een obsessie. Maar ik kon niet met mezelf zijn. Ik zorgde er altijd wel voor dat ik niet alleen hoefde te zijn en was constant bezig met de wereld buiten mezelf.

Ik kwam weleens een man tegen die op een andere manier interesse in me toonde. Misschien was dat wel oprechte interesse, zonder dat hij iets van me nodig had. Maar daar kreeg ik zo’n verwarrend gevoel bij. Zo van: wegwezen. Alsof deze man vroeg of laat ook door de mand zou vallen en me in de steek zou laten.

Na mijn laatste slopende relatie met een verborgen narcist die chronisch in de slachtofferrol zat, was ik helemaal opgebrand. Ik begon naar de podcasts van Amber te luisteren en wist: dit gaat over mij.
Ineens begreep ik: ík heb het nodig om nodig te zijn.

Er komt momenteel veel naar boven. Ik heb al zoveel inzicht gekregen in mezelf, mijn patronen en waarom ik me juist tot deze mannen aangetrokken voelde. Dat geeft rust.

Ik ben aan het helen en werk aan de relatie met mezelf. Dat ik nooit naar mijn gevoel heb geluisterd en mezelf al die jaren in de steek heb gelaten, wordt me pijnlijk duidelijk. Ik wist niet beter. Ik voelde me aangetrokken tot wat vertrouwd was, in een onbewuste poging mijn wonden te helen. Nu zorg ik zelf voor de kleine Róme en zit ik midden in een grote transformatie.

Dank je wel, Amber, voor al je steun, inzichten en soms ook tough love. Ik ben zo blij dat jij op mijn pad bent gekomen.

– Ro