Jun 26
Wanneer je verlatingsangst hebt, heb je sterk het gevoel dat jij je wél kunt verbinden. Je hebt een intens verlangen naar nabijheid en samen zijn. Gek genoeg zoek je dit vaak bij partners die niet in staat zijn om aan dit verlangen te voldoen, waardoor jouw gevoelens onbeantwoord blijven. Juist deze afstand maakt het voor jou veilig om je gevoelens te laten stromen...
Mannen of vrouwen die jou wél zien staan, oprecht geïnteresseerd zijn en helemaal beschikbaar zijn zie jij niet staan. Je voelt ‘het’ gewoon niet, of vindt deze personen saai.
De aantrekkingskracht die jij lijkt te missen, is de aantrekkingskracht van onbereikbaarheid die een bindingsangstige partner wel heeft. Het er niet helemaal bij kunnen, niet kunnen peilen, de onvoorspelbaarheid en het heel hard moeten werken voor broodkruimels, maakt dat jij er des te meer naar verlangt.
In plaats van te onderzoeken wat er in jou gebeurd waardoor jij jezelf zo graag met iemand wilt verbinden die jou niet ziet staan, ben je eerder geneigd om oneindig veel energie in de relatie te steken en jezelf hélemaal te geven aan de ander.
De angst om verlaten te worden, zorgt ervoor dat je jezelf verlaat.
Dit maakt je per definitie emotioneel onbeschikbaar voor de ander.
Want als jij niet werkelijk bij jezelf kunt zijn, kunt voelen wat jij nodig hebt, trouw kunt zijn aan jezelf, authentiek jezelf kunt zijn in plaats van jezelf weg te cijferen, mee te waaien, je aan te passen aan de ander uit angst voor afwijzing en verlating, hoe kan de ander dan bij jou zijn?
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "beschikbaar" en ik stuur je de link naar mijn podcastaflevering.❤️
Wil jij jezelf niet langer verliezen in de liefde?
In het exclusieve 1-op-1 traject begeleid ik jou naar een veilige verbinding met jezelf, zodat je kunt stoppen met pleasen, aanpassen en jezelf wegcijferen, en kunt kiezen voor gezonde grenzen, innerlijke rust en gelijkwaardige relaties.
Plan nu je kennismakingsgesprek in via de website.
Liefs, Amber
...
Jun 24
Op de momenten van kwetsbaarheid en verbinding voel je hoe bijzonder het tussen jullie kan zijn.
En toch krijg jij telkens nét niet wat je verlangt.
Je kunt hem niet écht bereiken.
Je spreekt je uit, stelt voor, bedenkt 1001 manieren om het te laten slagen tussen jullie...
Tot je leeg bent en besluit dat je zo niet verder kan.
En precies dán laat hij zien wat je al die tijd zo graag wilde zien.
Dat hij het wél kan. Dat hij wíl en dat hij bang is je kwijt te raken.
Dat moment wordt jouw bewijs.
Bewijs dat het geen onwil is, maar angst.
Dat het er dus wél in zit.
En dus blijf je hopen.
Blijf je investeren en geloven dat het deze keer anders zal zijn.
Zo beland je in een vicieuze cirkel van hopen, trekken, leeglopen, afstand nemen… en weer opnieuw beginnen.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met `podcast` en ik stuur je de link naar mijn nieuwste podcastaflevering ❤️
Wil jij jezelf niet langer verliezen in de liefde?
In het exclusieve 1-op-1 traject begeleid ik jou naar een veilige verbinding met jezelf, zodat je kunt stoppen met pleasen, aanpassen en jezelf wegcijferen, en kunt kiezen voor gezonde grenzen, innerlijke rust en gelijkwaardige relaties.
Plan nu je kennismakingsgesprek in via de website.
Liefs, Amber
P.S. voor hij/hem kan ook zij/haar staan
...
Jun 24
Wat je nu al kunt doen:
💛Accepteer dat je jezelf (en je relatie, gezin) meeneemt op vakantie. Je bent niet ineens een ander persoon. Dus neem je problemen, irritaties, onvermogen en vermoeidheid ook mee; je hebt alleen een beter uitzicht.
💛Verzet je niet tegen je gevoel. Je mag je onrustig voelen, teleurgesteld of verdrietig. Een vakantie hoeft niet perfect te verlopen om alsnog fijn te kunnen zijn.
Verlaag je verwachtingspatroon, laat je gevoel toe en ga er niet in hangen.
Huil, voel en ga daarna weer lekker zwemmen.
💛Verwacht niet dat je van 100% ‘aan’ naar 100% ‘uit’ gaat. Wees niet verbaasd als je zenuwstelsel blijft zoeken naar controle in de vorm van planningen, gedachten aan het thuisfront of werk. Je hoeft er alleen niet naar te handelen. De gedachten mogen er zijn. Reguleer je zenuwstelsel door het te laten voelen dat het veilig is. Adem, wandel, zwem.
“Ik hoef nu even helemaal niets. Alles wat om mijn aandacht vraagt, kan na de vakantie ook.”
💛En tot slot: meer nabijheid = meer triggers.
Als jouw partner zich meer afsluit, kan jij je eenzamer voelen. Of je irriteert je juist maximaal aan je partner en/of twijfelt meer aan je relatie dan ooit.
Wees je van te voren bewust van jóuw ultieme trigger.
Is dat nabijheid? (voel je je snel verstikt?) Plan wat mini- afstandsmomentjes. Ga even alleen zwemmen of een kleine wandeling maken.
Is dat afstand? (je partner die zich terugtrekt?) Plan dan óók wat mini me-time momentjes zodat je focus niet volledig van jezelf naar de ander verschuift. Blijf in verbinding met jezelf en geef de ander ook zijn space.
Natuurlijk heb je hier uiteindelijk aan te werken, maar door elkaar alles voor de voeten te gooien, bereik je in deze setting niet veel. Het werkt alleen maar averechts.
Wil je mijn praktische inzichten voor meer rust, ruimte en verbinding tijdens de vakantie?
Reageer dan hieronder met “vakantie” en ik stuur je de link naar mijn nieuwste podcastaflevering!
Liefs Amber 🌞
...
Jun 23
Je houdt niet vast aan wie hij is, maar aan wie hij zou kúnnen zijn.
Niet aan de realiteit, maar aan het potentieel dat je in hem ziet.
Je klampt je vast aan de (broodkruimels van) momenten waarop er wél verbinding was.
Aan die blik, dat ene gesprek, die dag waarop het goed voelde.
Aan het idee van wat jullie samen zouden kúnnen zijn... als hij zou veranderen, kiezen, groeien...
En dus blijf je hopen.
Niet omdat de relatie gezond is,
maar omdat je hoopt dat het ooit goedkomt.
Je houdt je vast aan die hoop,
zoals je als kind ooit hoopte dat je vader of moeder wél beschikbaar zou worden,
je wél zou zien, wél zou kiezen.
Als kind leerde je al vroeg:
als jij maar genoeg geeft,
niet teveel nodig hebt, zorgt voor de ander,
dan komt het misschien wel goed.
Dan worden je ouders alsnog de veilige plek die je zo nodig had.
Dan komt er wél liefde.
Het was jouw manier om te overleven in een wereld waarin liefde niet vanzelfsprekend was. Je creëerde de illusie dat jij zélf de sleutel was tot verandering.
En dus gaf je alles.
Nu, in je volwassen relaties, herhaal je dat patroon. Je valt op emotioneel onbeschikbare partners in de hoop dat jij degene bent die hen kan openen, redden en veranderen.
Wat je mist, is niet hém.
Wat je mist is erkenning,
waardering en onvoorwaardelijke liefde.
Zolang je blijft verlangen naar wie hij zou kunnen worden, kun je niet zien wij hij NU werkelijk is.
En kun je hem niet loslaten.
En elke keer dat je dat niet doet,
laat je eigenlijk jezelf los.
Je verlaat jezelf.
Je leeft in een toekomst die er niet is,
terwijl het heden steeds pijnlijker wordt.
Iets in jou fluistert dat je niet moet opgeven.
Dat hij ook z`n best doet, dat het dit keer anders is.
Dat als hij maar inziet hoeveel jeugdtrauma hij heeft, hij kan veranderen..
En voor je het weet zit je weer in een dynamiek van aantrekken en afstoten.
Van hoop en teleurstelling.
Je verliest jezelf in het aanpassen, pleasen en dragen van de relatie.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link naar mijn nieuwste podcastaflevering:
#110: Blijven hopen dat hij verandert
Liefs Amber ❤️
...
Jun 21
Misschien kreeg je alles wat je hartje begeerde, maar werden gevoelens en gesprekken vermeden.
Misschien regelde hij alles wat praktisch was. Hij haalde je op van school, bracht je naar zwemles, speelde eindeloos spelletjes met je op vakantie, nam je overal mee naartoe en plakte je fietsband...
Maar hij wist niet hoe hij over gevoelens moest praten.
Gesprekken bleven oppervlakkig en gericht op praktische oplossingen.
Misschien was het een vader die hard werkte en kon praten over werk, sport, nieuws en de gezinsplanning. Misschien had hij ontzettend veel humor.
Maar als het aankwam op jouw binnenwereld, op afgestemd zijn en je echt zien in wat er in je omgaat, op aanwezig luisteren naar jouw verhaal en jou aanvoelen…
was hij er niet.
En als kind kun je dat niet plaatsen.
Dus trek je maar één conclusie:
het ligt aan mij.
Wat van hem is, neem jij op je.
En zo ontstaat de diepgewortelde overtuiging dat liefde niet vanzelf komt, maar dat je het moet verdienen.
En van hieruit ga je onbewust zoeken naar hoe je moet zijn.
“Hoe moet ik zijn zodat papa wél reageert?”
“Hoe moet ik zijn zodat papa mij wél ziet?”
En dat stopt niet bij je jeugd.
Dat neem je mee in je werk, in hoe je jezelf laat zien, in hoe je je verbindt en hoe je liefhebt.
Het is een innerlijke beweging die steeds terugkomt, vooral in de liefde, daar waar verbinding intiemer wordt.
Je valt op partners die niet beschikbaar zijn,
die je nét niet geven wat je nodig hebt,
waar je je best voor moet doen en hard moet werken voor broodkruimels van aandacht en liefde.
Diep vanbinnen leeft nog steeds datzelfde verlangen:
“Zie je mij?”
En iedere keer dat je hunkert naar erkenning, naar gezien en gekozen worden, ben je eigenlijk weer dat kleine meisje dat niet écht gezien werd door haar vader.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar mijn nieuwste podcastaflevering:
#106: De emotioneel afwezige vader
Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link.
Liefs Amber ❤️
...
Jun 20
Oh, en mijn moeder?
Die werkt inmiddels in mijn praktijk als gecertificeerd adem- en breathworkexpert.
Vanuit onze eigen doorleefde levenservaring en kennis begeleiden we anderen naar innerlijke rust en gezonde verbindingen.❤️
Reageer hieronder met ‘’herkenbaar’’ en ik stuur je de link naar mijn TOP 5 podcastafleveringen over relatieverslaving, codependency en emotionele afhankelijkheid. 🙏🏻
Wil jij jezelf niet langer verliezen in de liefde?
In het exclusieve 1-op-1 traject begeleid ik jou naar een veilige verbinding met jezelf, zodat je kunt stoppen met pleasen, aanpassen en jezelf wegcijferen, en kunt kiezen voor gezonde grenzen, innerlijke rust en gelijkwaardige relaties.
Plan nu je kennismakingsgesprek in via de website.
Liefs, Amber
...