Klantverhalen - Amber Stinissen

Ga naar de inhoud

€0.00 0 Winkelwagen

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

VOLG MIJ OP INSTAGRAM
@AMBERSTINISSEN_

Je blijft doorgaan. Met werken, fixen, regelen, op

Je blijft doorgaan.
Met werken, fixen, regelen, op je nemen.
To-do-lijstjes afvinken.
Hem sturen en proberen te veranderen.
Overanalyseren en vooruitdenken.

Je verlangt naar rust.
Maar in de stilte vind je vooral onrust.
Je ontmoet je binnenwereld.
Je gebrekkige eigenwaarde.
Je onvermogen om écht aanwezig te zijn, zonder voorwaarden.

Want stilte voelt niet rustgevend,
maar als onrust.
Als leegte.
Als eenzaamheid.

Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met " podcast " en ik stuur je de link naar de Amber Stinissen podcast.❤️

Als codependency- en hechtingsexpert, gespecialiseerd in relatiedynamieken, hechtingsproblematiek en verstoorde ouder-kindrelaties zoals parentificatie, begeleid ik ambitieuze vrouwen en succesvolle onderneemsters naar veilige verbindingen en vervullende relaties.

Wil je met mij samenwerken?
Meld je dan aan voor de wachtlijst van het exclusieve 1-op-1 traject via de website.

Liefs,
Amber

Je werd verantwoordelijk vóór je eraan toe was. N

Je werd verantwoordelijk vóór je eraan toe was.

Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat jij de stabiele factor moest zijn in een instabiele omgeving.

Jij werd als kind al de volwassene, omdat je ouders vanuit hun eigen onverwerkte stukken en onvermogen emotioneel onvolwassen waren.

Misschien werd je geprezen voor hoe ‘volwassen’ je was. Hoe rustig, verstandig, zorgzaam, sterk. Maar diep vanbinnen voelde je je alleen. Niet gezien in wie je werkelijk was.

Niet elke emotioneel onvolwassen ouder is extreem grillig, impulsief, afwezig of zichtbaar getraumatiseerd. Sommige functioneren prima aan de buitenkant: ze hebben een goede baan, brengen je naar school, zorgen voor eten en structuur.

Maar ze zijn emotioneel niet beschikbaar.
Ze kunnen je niet dragen, niet spiegelen, niet écht zien. En dat laat diepe sporen na.
Want als je als kind geen ruimte kreeg om kind te zijn, om te voelen, om onhandig te zijn, afhankelijk te zijn, gedragen te worden, wanneer je te vaak op jezelf bent aangewezen en aan je lot werd overgelaten: dan ga je overleven.

Dan zet je jezelf opzij.
Dan word je een functioneel volwassen kind, met een onvervuld verlangen naar echte geborgenheid. Met een binnenwereld die nooit echt heeft kunnen opgroeien, omdat je overlevingsmechanismen het overnamen en er geen veilige ruimte was om je gevoelens, behoeften en kwetsbaarheid te ontwikkelen.

En precies dát speelt zich opnieuw af in je volwassen relaties, in andere vorm, maar met dezelfde pijn eronder.

Je voelt je verantwoordelijk voor de ander.
Je past je aan, zorgt, begrijpt en ziet door de vingers…

Je slikt, gaat ver over je eigen grenzen, minimaliseert je behoeften en raakt steeds verder verwijderd van wat er vanbinnen werkelijk leeft.

Misschien weet je rationeel gezien dat je liefde verdient, maar je zenuwstelsel heeft iets anders geleerd.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar de volgende podcast afleveringen:

#100: Sterk en zelfstandig: het kind dat te vroeg volwassen werd
#98: Opgroeien bij emotioneel onvolwassen ouders
#92: Chronische verwaarlozing in je jeugd
#80: De (blijvende) innerlijke leegte

Reageer hieronder met ‘podcast’ en ik stuur je de link❤️

Je weet dat het niet goed voor je is. Je voelt dat

Je weet dat het niet goed voor je is.
Je voelt dat je jezelf verliest.
En tóch blijf je vechten.

Voor zijn erkenning.
Voor zijn aandacht.
Voor liefde die nooit vanzelf komt, die er gewoon is.

Je probeert jezelf uit te leggen.
Steeds weer.
Als ik dit nog zeg, als ik dat anders aanpak…

Misschien ziet hij het dan.
Misschien verandert hij dan.

Wat je doet, is niet vreemd, of zwak.
Het is wat je als kind hebt geleerd.

Toen ben je (onbewust) gaan geloven dat als je maar hard genoeg je best deed, je wél liefde zou krijgen.
Wél gezien zou worden.
Wél veilig zou zijn.

Die bewijsdrang zit diep.

Zonder dat je het doorhebt, stap je telkens opnieuw in dynamieken die je onbewust herkent uit je jeugd.

Niet omdat ze goed voor je zijn,
maar omdat ze vertrouwd aanvoelen.

Omdat je brein geleerd heeft dat liefde gepaard gaat met pijn, verwarring of wachten.
En dus herhaal je het.
Steeds opnieuw.

Je gaat niet weg bij iemand die je pijn doet,
Je probeert te laten zien dat jij het waard bent om beter behandeld te worden.

De emotionele leegte, het gebrek aan wederkerigheid en de voortdurende strijd om ‘goed genoeg’ te zijn, weerspiegelen de patronen uit je jeugd.

Liefde hoef je niet te verdienen.
Gezonde liefde vraagt geen pleidooi.
Geen uitleg.
Geen constante strijd.

Het doorbreken van dit patroon begint niet bij de ander, maar bij jezelf.
Bij het erkennen van de oude wond die je telkens opnieuw probeert recht te zetten.

Reageer hieronder met een ‘❤️’ en ik stuur je de link naar mijn private podast, 3-stappenplan én visualisatie zodat je het telkens weer kiezen voor liefde die pijn doet, kunt doorbreken.

Liefs,
Amber

De manier waarop je naar je partner kijkt, wat je

De manier waarop je naar je partner kijkt, wat je van hem of haar verlangt, hoopt, nodig hebt of zelfs eist, is diep geworteld in je kindertijd.

In wat je als kind wel kreeg. En vooral in wat je níét kreeg.

Wanneer je opgroeit bij ouders die jou emotioneel verwaarlozen (door eigen onverwerkte trauma's en tekortkomingen) dan wordt voor jouw brein de aanwezigheid van je ouder (nabijheid en intimiteit) gekoppeld aan angst, onzekerheid en verlating (angstige hechting), afwijzing of verstikking (vermijdende hechtingsstijl) of beide (gedesoriënteerde hechtingsstijl).

Wanneer je opgroeit, neem je deze (geconditioneerde) reacties mee naar je volwassen relaties.

Je voelt je aangetrokken tot partners waarmee je de patronen uit je jeugd kunt herhalen, niet omdat het goed voor je is, maar omdat het vertrouwd voelt.

Je probeert (onbewust) alsnog te ontvangen waar je toen naar hunkerde: bevestiging, veiligheid, echte aandacht en waardering,

Of je doet juist alles om maar niet te voelen wat je toen voelde. Je trekt je muren op, sluit je af of steekt je kop in het zand.

Je reageert op je partner zoals je vroeger ook op je ouder reageerde, door je patronen van vroeger te herhalen (pleasen, strijden, vluchten, jezelf bewijzen, vastklampen of afstand nemen).

Je onbewuste verwachtingen over liefde zijn geen reactie op het heden, maar een projectie van het verleden.

Daarnaast uit je waarschijnlijk ook weggestopte boosheid, frustratie en verdriet op je partner waar vroeger bij je ouders geen ruimte voor was.

Je komt in een vicieuze cirkel terecht waarin je oude pijn blijft herbeleven.
Niet omdat je dat wil. Maar omdat je systeem niets anders kent.

Door zicht te krijgen op deze oude, ingesleten patronen en hun oorsprong, kun je de vicieuze cirkel waarin je terechtgekomen bent gaan doorbreken.

Dat is de sleutel tot het herstellen van verbinding met jezelf én met de ander en précies wat ik je leer in mijn programma 'Doorbreek je ongezonde liefdespatronen' .

Reageer hieronder met een 'liefde' en ik stuur je de link naar het programma. Honderden gingen je voor! 🫶🏻❤️

Liefs,

Amber

KVK: 80085598
Algemene voorwaarden
Privacy Statement
2025 Webplace4u.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.