Klantverhalen - Amber Stinissen

Ga naar de inhoud

€0.00 0 Winkelwagen

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

VOLG MIJ OP INSTAGRAM
@AMBERSTINISSEN_

Voor de buitenwereld ben je daadkrachtig, georgani

Voor de buitenwereld ben je daadkrachtig, georganiseerd en verstandig.
Betrouwbaar, toegewijd en zelfstandig.
Je regelt, je ziet wat er moet gebeuren.

Maar onder die laag van controle schuilt geen ontspanning en geen vertrouwen,
maar een diep gebrek aan (emotionele) veiligheid.
Je leeft in een staat van voortdurende paraatheid. Altijd aan, altijd bezig, altijd voorbereid.

En dat is niet omdat je het leuk vindt.
Dat is omdat je ooit hebt geleerd dat als jij niet oplet, niet ingrijpt, niet leidt en niet voorkomt, het misgaat.

Je dwangmatige controlegedrag komt voort uit een diep verlangen naar iets wat je nooit echt hebt gevoeld: rust, stabiliteit en veiligheid.

Dit patroon ontstaat wanneer je als kind niet kon rekenen op een veilige, voorspelbare omgeving.
Je moest alert zijn, want de sfeer kon ieder moment omslaan.

Misschien was er chaos, spanning en emotionele afwezigheid.
Misschien juist rigiditeit, kritiek, afwijzing en verstikking.

Wat de vorm ook was: jij kon niet ontspannen, zorgeloos en onbezorgd kind zijn.
Je moest scherp blijven, op eieren lopen, alles onder controle houden om te zorgen dat het niet erger werd.

Je was te jong om die verantwoordelijkheid te dragen, maar je had geen keuze.

Wanneer een kind zijn ouder moet dragen in plaats van zelf gedragen te worden, noemen we dat parentificatie.

Deze omgekeerde ouder-kinddynamiek herhaalt zich later vaak in liefdesrelaties en zorgt voor een ongelijkwaardige, destructieve dynamiek.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan naar podcastaflevering

#55: Wanneer je niet heelt van het gemis uit je jeugd, wordt je partner je ouder.

Reageer hieronder met 'podcast' en ik stuur je de link.

Liefs,
Amber

Als codependency- en hechtingsexpert, gespecialiseerd in relatiedynamieken, hechtingsproblematiek en verstoorde ouder-kindrelaties zoals parentificatie, begeleid ik succesvolle vrouwelijke ondernemers naar veilige verbindingen en vervullende relaties.

Wil je met mij samenwerken meld je dan aan voor de wachtlijst van het exclusieve 1-op-1 traject via de website.

Je blijft doorgaan. Met werken, fixen, regelen, op

Je blijft doorgaan.
Met werken, fixen, regelen, op je nemen.
To-do-lijstjes afvinken.
Hem sturen en proberen te veranderen.
Overanalyseren en vooruitdenken.

Je verlangt naar rust.
Maar in de stilte vind je vooral onrust.
Je ontmoet je binnenwereld.
Je gebrekkige eigenwaarde.
Je onvermogen om écht aanwezig te zijn, zonder voorwaarden.

Want stilte voelt niet rustgevend,
maar als onrust.
Als leegte.
Als eenzaamheid.

Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met " podcast " en ik stuur je de link naar de Amber Stinissen podcast.❤️

Als codependency- en hechtingsexpert, gespecialiseerd in relatiedynamieken, hechtingsproblematiek en verstoorde ouder-kindrelaties zoals parentificatie, begeleid ik ambitieuze vrouwen en succesvolle onderneemsters naar veilige verbindingen en vervullende relaties.

Wil je met mij samenwerken?
Meld je dan aan voor de wachtlijst van het exclusieve 1-op-1 traject via de website.

Liefs,
Amber

Je werd verantwoordelijk vóór je eraan toe was. N

Je werd verantwoordelijk vóór je eraan toe was.

Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat jij de stabiele factor moest zijn in een instabiele omgeving.

Jij werd als kind al de volwassene, omdat je ouders vanuit hun eigen onverwerkte stukken en onvermogen emotioneel onvolwassen waren.

Misschien werd je geprezen voor hoe ‘volwassen’ je was. Hoe rustig, verstandig, zorgzaam, sterk. Maar diep vanbinnen voelde je je alleen. Niet gezien in wie je werkelijk was.

Niet elke emotioneel onvolwassen ouder is extreem grillig, impulsief, afwezig of zichtbaar getraumatiseerd. Sommige functioneren prima aan de buitenkant: ze hebben een goede baan, brengen je naar school, zorgen voor eten en structuur.

Maar ze zijn emotioneel niet beschikbaar.
Ze kunnen je niet dragen, niet spiegelen, niet écht zien. En dat laat diepe sporen na.
Want als je als kind geen ruimte kreeg om kind te zijn, om te voelen, om onhandig te zijn, afhankelijk te zijn, gedragen te worden, wanneer je te vaak op jezelf bent aangewezen en aan je lot werd overgelaten: dan ga je overleven.

Dan zet je jezelf opzij.
Dan word je een functioneel volwassen kind, met een onvervuld verlangen naar echte geborgenheid. Met een binnenwereld die nooit echt heeft kunnen opgroeien, omdat je overlevingsmechanismen het overnamen en er geen veilige ruimte was om je gevoelens, behoeften en kwetsbaarheid te ontwikkelen.

En precies dát speelt zich opnieuw af in je volwassen relaties, in andere vorm, maar met dezelfde pijn eronder.

Je voelt je verantwoordelijk voor de ander.
Je past je aan, zorgt, begrijpt en ziet door de vingers…

Je slikt, gaat ver over je eigen grenzen, minimaliseert je behoeften en raakt steeds verder verwijderd van wat er vanbinnen werkelijk leeft.

Misschien weet je rationeel gezien dat je liefde verdient, maar je zenuwstelsel heeft iets anders geleerd.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar de volgende podcast afleveringen:

#100: Sterk en zelfstandig: het kind dat te vroeg volwassen werd
#98: Opgroeien bij emotioneel onvolwassen ouders
#92: Chronische verwaarlozing in je jeugd
#80: De (blijvende) innerlijke leegte

Reageer hieronder met ‘podcast’ en ik stuur je de link❤️

Je weet dat het niet goed voor je is. Je voelt dat

Je weet dat het niet goed voor je is.
Je voelt dat je jezelf verliest.
En tóch blijf je vechten.

Voor zijn erkenning.
Voor zijn aandacht.
Voor liefde die nooit vanzelf komt, die er gewoon is.

Je probeert jezelf uit te leggen.
Steeds weer.
Als ik dit nog zeg, als ik dat anders aanpak…

Misschien ziet hij het dan.
Misschien verandert hij dan.

Wat je doet, is niet vreemd, of zwak.
Het is wat je als kind hebt geleerd.

Toen ben je (onbewust) gaan geloven dat als je maar hard genoeg je best deed, je wél liefde zou krijgen.
Wél gezien zou worden.
Wél veilig zou zijn.

Die bewijsdrang zit diep.

Zonder dat je het doorhebt, stap je telkens opnieuw in dynamieken die je onbewust herkent uit je jeugd.

Niet omdat ze goed voor je zijn,
maar omdat ze vertrouwd aanvoelen.

Omdat je brein geleerd heeft dat liefde gepaard gaat met pijn, verwarring of wachten.
En dus herhaal je het.
Steeds opnieuw.

Je gaat niet weg bij iemand die je pijn doet,
Je probeert te laten zien dat jij het waard bent om beter behandeld te worden.

De emotionele leegte, het gebrek aan wederkerigheid en de voortdurende strijd om ‘goed genoeg’ te zijn, weerspiegelen de patronen uit je jeugd.

Liefde hoef je niet te verdienen.
Gezonde liefde vraagt geen pleidooi.
Geen uitleg.
Geen constante strijd.

Het doorbreken van dit patroon begint niet bij de ander, maar bij jezelf.
Bij het erkennen van de oude wond die je telkens opnieuw probeert recht te zetten.

Reageer hieronder met een ‘❤️’ en ik stuur je de link naar mijn private podast, 3-stappenplan én visualisatie zodat je het telkens weer kiezen voor liefde die pijn doet, kunt doorbreken.

Liefs,
Amber

KVK: 80085598
Algemene voorwaarden
Privacy Statement
2025 Webplace4u.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.