Klantverhalen - Amber Stinissen

Ga naar de inhoud

€0.00 0 Winkelwagen

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

Home
Aanbod
- 1 OP 1 TRAJECT
- ONLINE PROGRAMMA
Wachtlijst
- Schrijf je in voor de wachtlijst
Gratis
Klantverhalen
Contact

VOLG MIJ OP INSTAGRAM
@AMBERSTINISSEN_

Jij werd als kind al de volwassene, omdat je ouder

Jij werd als kind al de volwassene, omdat je ouders vanuit hun eigen onverwerkte stukken en onvermogen emotioneel onvolwassen waren.

Misschien werd je geprezen voor hoe ‘volwassen’ je was. Hoe rustig, verstandig, zorgzaam, sterk. Maar diep vanbinnen voelde je je alleen. Niet gezien in wie je werkelijk was.

Je werd verantwoordelijk vóór je eraan toe was.

Niet omdat je dat wilde, maar omdat het moest. Omdat jij de stabiele factor moest zijn in een instabiele omgeving.

Niet elke emotioneel onvolwassen ouder is extreem grillig, impulsief, afwezig of zichtbaar getraumatiseerd. Sommige functioneren prima aan de buitenkant: ze hebben een goede baan, brengen je naar school, zorgen voor eten en structuur.

Maar ze zijn emotioneel niet beschikbaar.
Ze kunnen je niet dragen, niet spiegelen, niet écht zien. En dat laat diepe sporen na.
Want als je als kind geen ruimte kreeg om kind te zijn, om te voelen, om onhandig te zijn, afhankelijk te zijn, gedragen te worden, wanneer je te vaak op jezelf bent aangewezen en aan je lot werd overgelaten: dan ga je overleven.

Dan zet je jezelf opzij.
Dan word je een functioneel volwassen kind, met een onvervuld verlangen naar echte geborgenheid. Met een binnenwereld die nooit echt heeft kunnen opgroeien, omdat je overlevingsmechanismen het overnamen en er geen veilige ruimte was om je gevoelens, behoeften en kwetsbaarheid te ontwikkelen.

En precies dát speelt zich opnieuw af in je volwassen relaties, in andere vorm, maar met dezelfde pijn eronder.

Je past je aan, zorgt, begrijpt en ziet door de vingers…
Je vindt het moeilijk om ruimte in te nemen, om te leunen, en om jezelf bestaansrecht te geven in de relatie. Want diep vanbinnen voelt het alsof jij de hele relatie moet dragen.
Als jij het niet initieert, regelt, fixt, jezelf aanpast… dan gebeurt er niets.

Je slikt, gaat ver over je eigen grenzen, minimaliseert je behoeften en raakt steeds verder verwijderd van wat er vanbinnen werkelijk leeft. Misschien weet je rationeel gezien dat je liefde verdient.
Maar je zenuwstelsel heeft iets anders geleerd.

Wil je hier meer over weten? Reageer hieronder met 'herkenbaar' en ik stuur je de link naar de podcast ❤️

De manier waarop je hebt geleerd om liefde, veilig

De manier waarop je hebt geleerd om liefde, veiligheid en verbinding te ervaren (of juist het gebrek daaraan) vormt de blauwdruk voor je latere liefdesrelaties. Onbewust herhaal je destructieve patronen, niet omdat ze goed voor je zijn, maar omdat ze onbewust vertrouwd voelen.

Automatisch neem je de rol van redder, fixer, pleaser en verantwoordelijke op je, omdat je hebt geleerd dat jouw behoeften er niet toe doen. Je bent het gewend om te geven in plaats van te ontvangen.

Dit maakt je de ideale match voor narcistische en manipulatieve partners, omdat zij precies dátgene nodig hebben.

De emotionele leegte, het gebrek aan wederkerigheid en de voortdurende strijd om ‘goed genoeg’ te zijn, weerspiegelen de patronen uit je jeugd.

Je ouders deden wat ze konden met wat zij hadden, maar nu ben jij aan zet.
Nu is het jouw tijd om te helen, om de intergenerationele traumaloop te doorbreken, om eindelijk terug te keren naar jezelf.

Zodat jij het niet hoeft door te geven.
Niet aan je kinderen.
Niet aan de mensen die je liefhebt.
En niet aan jezelf.

Helen gaat niet over schuld, maar over bewustwording.
Zodat je de pijn áchter je overlevingsstrategieën kunt doorvoelen en verwerken.

Niet via je hoofd, maar via je lijf, de plek waar alles wat je ooit hebt moeten inslikken nog ligt opgeslagen.

Wil je hier meer over weten?

Reageer hieronder met 'herkenbaar'
en ik stuur je de link naar podcastaflevering:
#84: De behoeftige moeder en (emotioneel) afwezige vader

Liefs Amber ❤️

Altijd gehaast, opgejaagd analyserend op hoe je zo

Altijd gehaast, opgejaagd analyserend op hoe je zo snel mogelijk, zoveel mogelijk taken kunt uitvoeren, maar nooit écht in het hier-en-nu aanwezig.

Je zit constant in je hoofd, blijft situaties overanalyseren of voorspellen, wilt álles laten verlopen zoals jij in gedachten hebt en bent dwangmatig naar jezelf en anderen in alles dat móet gebeuren (op jouw manier) alsof de wereld vergaat als het niet gebeurt.

Dit heeft niets te maken met de taak, gebeurtenis of situaties zélf, maar een zenuwstelsel dat in overleefstand staat.

Dat constant alert is op gevaar of tekort dat dreigt, alsof ieder moment alles bij je weg kan vallen en alles mis gaat.

Je trekt partners aan die onbereikbaar zijn, passief en laks, partners die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun leven en jullie relatie, partners waar je nooit écht dichtbij komt, waar je niet op kunt leunen, die met hun gedrag jouw wond bevestigingen: ik sta er alleen voor.

Wanneer je opgegroeit bent in een omgeving waar veiligheid, liefde en geruststelling niet onvoorwaardelijk aanwezig waren, door bijvoorbeeld plotselinge verlieservaringen of opgroeien bij emotioneel afwezige ouders / en disfunctioneel gezin, dan trek je als kind een fundamentele conclusie:

“ Niemand die mij komt redden, ik sta er alleen voor. ”

En dus ontwikkel je een zenuwstelsel dat altijd op scherp staat. Altijd bezig is met het voorkomen van verlies en het beheersen van de omstandigheden.

Nu heb je een volwassen leven opgebouwd, met controle, richting en succes.

Maar zodra het stil wordt, voelt het alsof je in een zwart gat valt, in plaats van dat je kunt genieten van de rust en van wat je hebt opgebouwd.

Je blijft doorgaan, met werken, met fixen, regelen, op je nemen, to-do lijstjes afvinken, hem sturen en proberen te veranderen, met over analyseren: om de leegte voor te zijn.

Juíst op de momenten waarop je probeert jezelf over te geven, te genieten en te ontspannen, voel je enorme onrust. Je zenuwstelsel slaat alarm en wilt je in het oude vetrouwde patroon van controle terugtrekken.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar podcastaflevering
#97: Angst voor tekort

Reageer hieronder met 'herkenbaar' en ik stuur je de link.

Er lag al jong een grote nadruk op zelfredzaamheid

Er lag al jong een grote nadruk op zelfredzaamheid in het gezin waarin ik opgroeide.
Ik was nog maar heel klein toen mijn moeder wegviel. Niet fysiek, maar emotioneel.
Ze werd ziek en kampte vrijwel constant met depressies. Het was altijd een komen en gaan van hulp. Ik weet niet beter dan dat we op de een of andere manier altijd met haar bezig waren.

Ze was altijd bezig met haar wegvallen. Als kind was ik extreem bang dat ik haar zou verliezen. Iedere keer als het niet goed ging, en dat was terugkerend het geval, dacht ik: nu is het moment gekomen.

In mijn puberteit werd ik er denk ik een soort immuun voor, het werd een soort gewoon.
De crisissen deden me niet zoveel meer. Op de middelbare school vond ik geen aansluiting. Ik denk dat ik achteraf gezien te serieus was voor mijn leeftijdsgenoten. Ze wilde spijbelen en lol trappen, ik durfde niet eens iemand mee naar huis te nemen, laat staan mijn ouders op te zadelen met mijn gedrag. Ik ben nooit écht puber geweest.

Al vroeg ging ik uit huis om te studeren. Leren en hard werken werd echt mijn toevluchtsoord. Op jonge leeftijd had ik al een goede baan en maakte ik snel de overstap naar verantwoordelijke functies, totdat ik voor mezelf begon. Ik trouwde en stichtte een gezin.

Mijn moeder overleed toen ik achter in de dertig was. In de jaren daarna ging het eigenlijk bergafwaarts met mijzelf. Wat ik in eerste instantie nog wegzette als rouw, bleek toch dieper te zitten. Ik stond altijd 'aan' en kon niet omgaan met veranderingen of onduidelijkheid. Ik beet me zo vast in mensen en situaties, dat ik er zelf aan onderdoor ging.
Ik zat non-stop in mijn hoofd en wilde alles onder controle houden.
Genieten deed ik nauwelijks nog, met alle lichamelijke klachten tot gevolg.

Via Amber’s podcast meldde ik mij aan voor de wachtlijst. Tijdens het traject voelde ik me enorm gedragen door haar, een vreemd fenomeen, aangezien ik dat eigenlijk nooit echt heb gekend. Ik hoefde zelf geen oplossingen aan te dragen; ik mocht me ‘’ gewoon ‘’ overgeven aan het traject dat we samen aangingen. Dat dit geen bijkomstigheid was, maar het hele werk dat ik te doen had, werd me pijnlijk duidelijk..

⬇️⬇️⬇️

KVK: 80085598
Algemene voorwaarden
Privacy Statement
2025 Webplace4u.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Ut elit tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.