Wanneer je als kind leert dat liefde, veiligheid of verbinding afhankelijk zijn van hoe goed jij je aanpast aan anderen, ontstaat er vaak een diep patroon van zelfverloochening.

Je leert dan onbewust dat jouw gevoelens minder belangrijk zijn dan die van anderen. Dat je rekening moet houden met de behoeften van de ander, je niet tot last mag zijn, en  verantwoordelijkheden draagt die niet van jou is.

Je blijft incasseren terwijl je jezelf groot houdt. Niet vanuit vrije wil, maar vanuit overleving.

Bijvoorbeeld omdat je opgroeit bij ouders die emotioneel onveilig, overbelast, instabiel, afwezig, kritisch, verslaafd, ziek of onvoorspelbaar zijn. Je leert om te scannen, te anticiperen en te voorkromen, en jezelf aan te passen. Je geeft je eigen ruimte op om de harmonie te bewaren en conflicten, spanning, en verlies van verbinding te voorkomen.

In je volwassen leven ben jij steevast degene die:
•  extreem begripvol is;
•  altijd klaarstaat;
•  moeilijk grenzen stelt;
•  zichzelf wegcijfert;
•  conflicten vermijdt;
•  anderen feilloos aanvoelt;
•  verantwoordelijkheid draagt voor gevoelens van anderen.

Maar onder dat ogenschijnlijk behulpzame gedrag zit vaak een zenuwstelsel dat gevaar koppelt aan voor jezelf kiezen.

Dus zodra je nu je grens aangeeft, ruimte inneemt of trouw probeert te blijven aan jezelf, komt er geen rustig gevoel omhoog, maar schuld, onrust, angst of spanning. Niet omdat je iets verkeerd doet, maar omdat je systeem ooit heeft geleerd dat dit gevaarlijk was voor de verbinding.

Daarom kun je rationeel gezien wéten dat je grenzen mag stellen, maar het emotioneel (bijna) niet verdragen.

De kern van jeugdtrauma en codependency: je hebt geleerd loyaal te zijn aan anderen, maar niet aan jezelf.

Wil je hier meer over weten?

Luister dan eens naar podcastaflevering
#78: Je altijd schuldig voelen

Reageer hieronder en ik stuur je de link ❤️

Liefs Amber ...

De allereerste verbinding in je leven is die met je moeder.
Het is haar taak om zich te verbinden met jou, zodat jij je veilig, welkom en onvoorwaardelijk geliefd voelt.

Als jouw moeder door onverwerkt trauma, onveilige hechting, psychische problemen, verslaving, depressie of om wat voor reden dan ook niet emotioneel beschikbaar is, dan is ze niet in staat om jou te geven wat je nodig hebt, en daarmee een diepe, veilige verbinding aan te gaan.

Onbewust legt ze haar (emotionele) tekortschieten bij jou neer. Onmogelijk om niet aan de verborgen claim en verwachting te voldoen, ga jij voor haar `zorgen` en verlaat je jezelf.

Hierdoor is er weinig echte ruimte voor jou om echt kind te zijn en je onvoorwaardelijk geliefd te voelen. Je bent lasten gaan dragen die niet van jou zijn en je bent gefocust op je omgeving om te checken wat er van jou verwacht wordt.

De manier waarop je hebt geleerd om liefde, veiligheid en verbinding te ervaren (of juist het gebrek daaraan) vormt de blauwdruk voor je latere liefdesrelaties.
Onbewust herhaal je destructieve patronen, omdat ze vertrouwd voelen.

De emotionele leegte, het gebrek aan wederkerigheid en de voortdurende strijd om ‘goed genoeg’ te zijn, weerspiegelen de patronen uit je je jeugd.

Trauma, pijn en onvervulde behoeften worden (onbewust) van generatie op generatie doorgegeven. Als jouw moeder zelf nooit heeft ontvangen wat zij nodig had van haar moeder, kon ze het jou misschien ook niet geven.

Ik heb een helende visualisatie voor je opgenomen voor het helen van je vrouwenlijn.
Tijdens deze visualisatie stap je uit de oude verstrikking van generatietrauma, zodat je jouw plek weer kunt innemen en zodat je niet langer hoeft te dragen wat niet van jou is.

Zodat je jouw zelfliefde en je vermogen om gezonde relaties te creëren en aan te trekken kunt versterken.

Reageer hieronder met `doorbreken`

en ik stuur je de link naar de visualisatie. ❤️

Liefs,
Amber ...

Wanneer je opgroeit bij een (emotioneel) afwezige moeder die zo in beslag is genomen door haar eigen behoeftes en onverwerkte stukken, dan is ze niet instaat om jou te geven wat je nodig hebt, en daarmee een diepe, veilige verbinding aan te gaan.

Onbewust legt ze haar (emotionele) tekortschieten bij jou neer. Onmogelijk om niet aan de verborgen claim en verwachting te voldoen, ga jij voor haar ‘zorgen’ en verlaat je jezelf.

Hierdoor is er weinig echte ruimte voor jou om echt kind te zijn en je onvoorwaardelijk geliefd te voelen. Je bent lasten gaan dragen die niet van jou zijn en je bent gefocust op je omgeving om te checken wat er van jou verwacht wordt.

Deze omgekeerde moeder-dochter relatie, waarbij jij bent gaan geven in plaats van ontvangen, herhaalt zich in je volwassen liefdesrelaties.

Je hebt moeite om naar je gevoel te luisteren, vertoont pleasegedrag, bent steevast degene die de kar trekt, alles fixt & regelt, bent geneigd altijd maar dóór te gaan, legt je focus bij anderen en/of je hebt moeite om in verbinding te blijven, hebt een hekel aan autoriteit, en vertoont vluchtgedrag.

Je leeft op wilskracht en bent altijd bezig met afleiding zoeken in de vorm van werk, een ongelijke relatie en/of andere escapes om maar niet te hoeven voelen.

Misschien neem je je voor: dit zal ik mijn kinderen nóóit aandoen! Met als gevolg dat er (wederom) een dynamiek ontstaat die gebaseerd is op de onvervulde behoeftes van jou -als ouder- in plaats van de werkelijke behoeftes van je kind.

Je geeft niet vanuit overvloed, maar vanuit (je eigen) gemis, en loopt daarbij het risico dat je kind vanuit loyaliteit deze emotionele last voor jou gaat dragen, in plaats van vanuit vrijheid zichzelf te ontdekken.

Zo worden trauma’s, onbewust en onbedoeld, van generatie op generatie doorgegeven, totdat er iemand zegt: het stopt bij mij.

Ik heb een helende systemische visualisatie voor je opgenomen voor het helen van je vrouwenlijn. Tijdens deze visualisatie stap je uit de oude verstrikking van generatietrauma zodat heling en werkelijke verbinding weer mogelijk worden.

Reageer hieronder met “doorbreken” en ik stuur je de link.

Liefs Amber ❤️ ...

Voor de buitenwereld ben jij die krachtige vrouw. Succesvol, sterk en slim.
Waar anderen stoppen, ga jij door. Je denkt vooruit, je overziet, je anticipeert.

Je wordt geprezen om je doorzettingsvermogen, je kracht en je succes. Om wat je bereikt hebt, om je functie, je positie, en om hoe jij altijd blijft gaan.
Misschien hoor je het vaker dan je lief is: hoe dóé jij dat toch?

Maar wat niemand ziet, is dat achter die zelfstandigheid een constante innerlijke druk schuilgaat. De druk om het goed te doen, om alles onder controle te houden, om niet stil te vallen.

Want zodra het stil wordt, voel je wat eronder leeft: vermoeidheid, leegte en onrust. De angst om te verliezen. De angst om niet goed genoeg te zijn.
In plaats van stil te staan bij alles wat je hebt volbracht, bij wat er is gelukt en wat er goed gaat, richt je aandacht zich voortdurend op wat er ontbreekt, op wat nog niet is of beter had gekund.

Je brein staat structureel in de stand van tekort, waardoor het nooit écht goed genoeg voelt en jij nooit werkelijk tot rust komt.
Vanuit je hoofd wéét je dat je trots mag zijn op jezelf, maar je voelt het niet.

Om dit te begrijpen, hoef je niet verder te zoeken in je volwassen leven. Niet in je werk. Niet in je relaties. Niet in je ambities.

Ook niet in gedachten als: ik moet gewoon vaker rust nemen of waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn met wat ik heb? Iets wat jij jezelf waarschijnlijk al vaak hebt afgevraagd..

De oorsprong van dit patroon, het vanuit overdrive zoeken naar houvast, erkenning en bevestiging buiten jezelf, vind je niet in het nu.
Die vind je in je jeugd, in de vroege verbinding met (je moeder en) je vader.

In wat er emotioneel niet beschikbaar was, in de voorwaarden waaraan je moest voldoen, en in de plek waar jij onbewust leerde dat liefde, veiligheid en gezien worden niet vanzelfsprekend waren.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan naar mijn nieuwste podcastaflevering:

#106: De (emotioneel) afwezige vader

En

#104: Altijd dóórgaan: (over)leven vanuit overdrive en bewijsdrang

Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link ❤️

Liefs Amber ...