Gedesorganiseerde hechting ontstaat wanneer je opgroeit bij ouders die voor jou zowel een bron van liefde als van angst zijn. Wanneer de ouder die je zou moeten beschermen ook degene is die jou bang maakt, met gedrag dat voor een kind beangstigend is, afgewisseld met verstikkende, niet op jou afgestemde aandacht en liefde, raakt je systeem in verwarring.

Voor jou als kind ontstaat er een onoplosbaar conflict: `ik heb jou nodig, maar ik moet me ook beschermen tegen jou.`

Je kunt niet naar je ouders toe én je kunt niet bij ze weg.

Waar een angstig of vermijdend gehecht kind nog één duidelijke overlevingsroute kiest (vastklampen of terugtrekken) moet je als gedesorganiseerd kind continu schakelen tussen beide.

Je zenuwstelsel registreert geen enkele keuze als veilig. Verbinding voelt overweldigend en/of gevaarlijk, afstand voelt als verlatenheid en dus als doodsangst.

Er ontstaat een interne splitsing:
één deel dat hunkert naar nabijheid, en één deel dat vlucht, bevriest of afstoot zodra het te dichtbij komt.

In je volwassen (liefdes)leven toon je vaak tegenstrijdige reacties in relaties, zoals toenadering zoeken en tegelijkertijd afstand houden.
Je wilt meerdere dingen tegelijk en zit chronisch in een innerlijke tweestrijd.

Je gedrag is moeilijk te voorspellen, waardoor anderen niet weten wat ze kunnen verwachten.

Er is altijd een aanwezige angst in relaties, wat kan leiden tot vermijding of ambivalent gedrag (je wilt iets, maar toch ook niet).

Je hebt een intens verlangen naar aandacht en liefde, maar ziet de ander ook als potentiële wolf in schaapskleren, wat ervoor zorgt dat je je niet écht hecht.

In de afgelopen jaren heb ik me, zowel vanuit mijn eigen herkenning als vanuit mijn expertise op het gebied van hechtingsproblematiek verdiept in deze hechtingsstijl. Daardoor werd steeds duidelijker waarom het op één lijn krijgen van je gevoel zó moeilijk is.

Toch kun je innerlijke rust gaan ervaren en je relaties verbeteren, ondanks deze hechtingswond.

Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link naar de podcast.

Liefs Amber ...

Wanneer je als kind opgroeit in een omgeving vol chaos, spanning en onvoorspelbaarheid raak je onbewust gewend aan deze gevoelens.

Je ontwikkelt een chronisch hoge cortisolspiegel, in combinatie met lagere spiegels van oxytocine (je geliefd voelen), serotonine (je veilig voelen) en dopamine (je goed voelen).

Dit zorgt ervoor dat je systeem in overleving staat en er altijd vanuit gaat dat er ieder moment iets kan gebeuren of mis kan gaan.

Je staat altijd `aan` en voelt je gehaast en opgejaagd. Zelfs wanneer er even niets is dat moet, geen drama of crisis is die vraagt om opgelost te worden, kun je maar moeilijk ontspannen.

Onbewust zoek je telkens weer situaties op waarin je
vertrouwde (maar destructieve) gevoelens van onrust, onvoorspelbaarheid en innerlijke pijn kunt ervaren.

Verslavingen, bizarre uitdagingen en projecten, ongezonde relaties, topsport, overmatig werken of andere inspannende activiteiten zorgen voor verdoving van je eigen binnenwereld.

Hierdoor kom je in een vicieuze cirkel terecht waarbij je steeds meer onrust, intense gevoelens en drama nodig hebt om te kunnen functioneren, terwijl je in werkelijkheid jezelf steeds verder uitput.

Wil je hier meer over weten?

Luister dan eens de volgende podcast afleveringen

#83: Opgroeien in een disfunctioneel gezin
#70: Verslaafd aan drama
#104: Altijd dóórgaan: (over)leven vanuit overdrive en bewijsdrang

Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link. ❤️

Liefs Amber ...

Telkens weer ben jij degene die de kar trekt en alle ballen hooghoudt. Die de gesprekken begint, initiatief toont, de diepere verbinding opzoekt en de relatie draaiende houdt.

Je verlangt naar verbinding, een partner die er écht is. Waar jij ook op mag leunen en "gewoon" mag zijn.

Maar telkens vind je jezelf terug in dezelfde dynamiek: jij bent degene die draagt, alles fixt en regelt en hard werkt voor verbinding.

Wanneer je opgroeit in een omgeving waar veiligheid, liefde en geruststelling niet onvoorwaardelijk aanwezig zijn, leer je als kind dat verbinding iets is waar je voor moet werken, in plaats van dat het er vanzelfsprekend voor jou is.

Je leert onbewust dat jouw behoeften ondergeschikt zijn aan de verbinding en dat geven veiliger is dan ontvangen.

Onbewust word jij in de rol gezet van degene die scant hoe de vlag erbij hangt, die aanvoelt en anticipeert.
Die tussen de regels doorleest, zich aanpast en de ander niet tot last wil zijn.
Die overneemt en draagt, zonder dat het ooit uitgesproken werd.

Langzaam verschuift je rol. Wanneer je als kind je ouders moet `dragen` in plaats van dat jij gedragen wordt noemen we dat parentificatie: jij wordt de steunpilaar. Het script van de sterke dochter.

Deze omgekeerde ouder-kind relatie herhaalt zich in je volwassenen leven in je liefdesrelaties en zorgt voor een destructieve, ongelijkwaardige dynamiek.

Je voelt je aangetrokken tot partners die onbereikbaar zijn, passief en laks. Die geen verantwoordelijkheid nemen voor hun leven en jullie relatie. Waarbij jij altijd degene bent die geeft, trekt en probeert.

Die met hun gedrag jouw wond bevestigen:
Ik sta er alleen voor.

In mijn nieuwe programma:
`De sterke dochter: stap uit het script`

help ik je om uit het oude script te stappen. Zodat je niet langer blijft herhalen wat ooit nodig was om verbonden te blijven, maar een innerlijk fundament van veiligheid in jezelf ontwikkelt, als basis voor veilige verbindingen en vervullende relaties.❤️

Reageer hieronder met `herkenbaar` en ik stuur je de link naar het programma.

Liefs Amber ...