Als dochter van een narcistische moeder, een narcistische vader of als KOPP/KOV-kind leer je jezelf constant op je ouder af te stemmen.
Hoe hangt de vlag erbij? Welke versie krijg ik vandaag? Hoe voorkom ik dat het omslaat? Hoe houd ik iedereen bij elkaar? Wat moet ik doen om veilig te blijven?
In plaats van:
Wie ben ik? Wat voel ik? Wat heb ik nodig? Wie zorgt er voor mij?
Je leert de stemming aan te voelen en escalatie te voorkomen. Je houdt de volwassene stabiel, maakt jezelf klein, ruimt de gevolgen op en blijft ondertussen loyaal.
Dichtbij blijven was jouw manier om veiligheid te creëren in een verbinding waar een prijskaartje, schuldgevoel of machtspositie aan vastzat.
Dit laat diepe sporen achter en vormt je hechtingsblauwdruk.
In je volwassen leven herhaal je die patronen:
Je vertrouwt de ander niet, maar blijft dichtbij. Je kunt de ander intens haten en toch niet weggaan. Je wilt niet afhankelijk van hem zijn, maar blijft toch om hulp vragen. Je wilt met rust gelaten worden, maar hoopt toch dat hij je ziet. Je wilt nooit meer bij hem weg, maar wilt ook alleen zijn..
Wil je meer weten over opgroeien in onveiligheid en de invloed daarvan op een gedesorganiseerde hechtingsstijl?
Reageer hieronder met ‘PODCAST’ en ik stuur je de link. ❤️
UPDATE 1-OP-1 AGENDA 🫶🏻
Vanaf november voer ik weer kennismakingsgesprekken voor trajecten die vanaf januari 2027 starten.
Wil je in januari starten in het 1-op-1 traject? Plan dan je kennismakingsgesprek in via de website.
Familiesystemen zoeken altijd balans. Dus verantwoordelijkheid verschuift onbewust naar degene die het meest gevoelig is en zich het makkelijkst aanpast.
De boze ouder wordt gesust, de instabiele ouder ontzien, en destructief gedrag wordt onder het tapijt geschoven of goedgepraat.
Onbewust word jij in de rol gezet van degene die zich verontschuldigd, die zich aangepast, degene die slikt en die de harmonie bewaakt.
Het kind dat te vroeg volwassen moest worden. De ‘oplossing’ voor de disfuctionele gezinsdynamiek, ten koste van jouw speelsheid en het onbezonnen kind dat je had mogen zijn.
In mijn programma: ‘De sterke dochter: stap uit het script’ help ik je om uit het oude script te stappen. Zodat je leert voelen wat van jou is en wat bij de ander hoort. De schuld die je bent gaan dragen, kunt terugleggen waar die hoort. En niet langer blijft slikken en incasseren, maar leert trouw te zijn aan jezelf en te kiezen voor wat jij werkelijk nodig hebt. ❤️
Reageer hieronder met ‘SCRIPT’ en ik stuur je de link naar het programma.
Veel van de vrouwen die ik begeleid (including my past-self ;)) zijn de beste crisismanagers. Ze floreren in functies waar ze altijd scherp moeten zijn.
Alert, ‘aan’, klaar om in actie te komen.
Ze dragen verantwoordelijkheid alsof het niets is en blijven opvallend rustig in de meest heftige situaties.
Wanneer er plotseling iets ingrijpends gebeurt en er direct gehandeld moet worden, schakelt hun systeem onmiddellijk over op actie: focus, overzicht, regelen, fixen, oplossen.
Maar zodra er géén crisis meer is om op te lossen… Wanneer er geen overheersend topic speelt, geen relatiecrisis, geen vriendschap die aandacht vraagt, geen gedoe met de kinderen, geen buitenproportionele projecten, geen hoog-intensieve spanning, dan weet je soms niet wat je met jezelf aan moet.
Je verlangt naar rust, maar in de stilte word je geconfronteerd met je innerlijke onrust.
Op kleine triggers, een appje dat uitblijft, een zakenpartner die vaag doet, je partner die zucht, reageer je enorm heftig.
Want dáár vroeger de echte dreigingen. Het moment vóórdat de sfeer omsloeg. Een minimale verschuiving.
Een blik. Een zucht. Een opgetrokken wenkbrauw.
Je zenuwstelsel ziet die signalen niet als “klein.” Voor jouw systeem zijn het echo’s van vroeger: herinneringen aan momenten waarop je daadwerkelijk onveilig was.
Want wanneer je als kind opgroeit in een omgeving vol chaos, spanning en onvoorspelbaarheid, raak je onbewust gewend aan deze gevoelens.
Grote problemen voelen daardoor bijna “veilig”, omdat ze passen bij de staat waarin je als kind voortdurend moest functioneren: alert, verantwoordelijk, scherp, klaar om te reageren.
Je systeem blijft daardoor structureel in overleving, altijd voorbereid op wat er elk moment kan gebeuren. Crisissen, overheersende situaties en grote problemen triggeren je overlevingsmidus, en dus helderheid. Je wéét hoe je hiermee om moet gaan.
Maar kleine triggers zijn een directe trigger voor de bekende dreiging. Het moment waarop het mísschien mis kon gaan, en zorgen voor een overreactie ten op zichte van de situatie zelf…
Wil je hier meer over weten? Reageer hieronder met `PODCAST` en ik stuur je de link. ❤️
Het gevoel dat jij in je volwassen leven keer op keer ervaart, van altijd de sterke en de verstandige moeten zijn, je aanpassen en incasseren, terwijl wat jij voelt, nodig hebt en ervaart onzichtbaar blijft, gaat veel verder terug dan je huidige relaties, werk en andere volwassen ervaringen.
Het gaat terug naar je jeugd. Naar de plek die jij innam in het gezin waarin je opgroeide. Een rol die je niet bewust koos, maar een plek die jou werd toegeschreven.
Een beslissing die nooit expliciet werd genomen… maar die wel alles bepaalde.
In mijn programma: ‘De sterke dochter: stap uit het script’ help ik je om uit het oude script te stappen. Zodat je niet langer blijft herhalen wat ooit nodig was om verbonden te blijven, maar een innerlijk fundament van veiligheid in jezelf ontwikkelt, als basis voor veilige verbindingen en vervullende relaties.
Reageer hieronder met ‘doorbreken’ en ik stuur je de link naar het programma.
Liefs Amber ❤️
P.S. Voor zij/haar in deze post kun je ook hij/hem lezen
Gedesorganiseerde hechting ontstaat wanneer je opgroeit bij ouders die voor jou zowel een bron van liefde als van angst zijn. Wanneer de ouder die je zou moeten beschermen ook degene is die jou bang maakt, met gedrag dat voor een kind beangstigend is, afgewisseld met verstikkende, niet op jou afgestemde aandacht en liefde, raakt je systeem in verwarring.
Je weet nóóit waar je aan toe bent. Hierdoor ontwikkel je geen consistente strategie om met de onveiligheid om te kunnen gaan.
Je zenuwstelsel registreert geen enkele keuze als veilig. Verbinding voelt overweldigend en/of gevaarlijk, afstand voelt als verlatenheid en dus als doodsangst.
Die tegenstrijdigheid raakt letterlijk in het zenuwstelsel ingebakken. Er ontstaat een interne splitsing: één deel dat schreeuwt om nabijheid, en één deel dat vlucht, bevriest of afstoot zodra het te dichtbij komt.
Je toont vaak tegenstrijdige reacties in relaties, zoals toenadering zoeken en tegelijkertijd afstand houden. Je wilt meerdere dingen tegelijk en zit chronisch in een innerlijke tweestrijd. Je gedrag is moeilijk te voorspellen, waardoor anderen niet weten wat ze kunnen verwachten.
Er is altijd een aanwezige angst in relaties, wat kan leiden tot vermijding of ambivalent gedrag (je wilt iets, maar toch ook niet).
Je hebt een intens verlangen naar aandacht en liefde, maar ziet de ander ook als potentiële wolf in schaapskleding, wat ervoor zorgt dat je je niet écht hecht.
Wil je hier meer over weten?❤️
Reageer hieronder met `PODCAST` en ik stuur je de link naar de podcastaflevering.
