Deze angst ontstaat meestal in een jeugd waarin de wereld om je heen niet voorspelbaar, betrouwbaar of geruststellend was.
Denk aan:
• Emotionele verwaarlozing, ouders die afwezig waren en/of vooral met zichzelf bezig waren
• Opgroeien met (een) onbetrouwbare ouder (s). Een ouder die beloftes maakte, maar ze niet (consistent) nakwam.
• Opgroeien bij een ouder met psychische problemen of verslaving
• Steeds moeten verhuizen of school wisselen
• Ernstig gepest worden of buitengesloten zijn
• Plotseling verlies (van een ouder, of familielid)
In zo`n omgeving trek je als kind een fundamentele conclusie: “Ik moet het zelf doen. Er is niemand die voor mij zorgt, niemand die mij komt redden, niemand die me geeft wat ik nodig heb. ”
En dus ontwikkel je een zenuwstelsel dat altijd op scherp staat. Altijd bezig is met het voorkomen van verlies. Het beheersen van de omstandigheden.
De controle houden op situaties, geld, tijd, prestaties, jezelf en anderen. En dat maakt het ongelooflijk moeilijk om écht te ontspannen, te genieten en te ontvangen.
Nu heb je een volwassen leven opgebouwd, met controle, richting en succes.
Maar je systeem vertrouwt de rust niet.
Zodra het stil wordt, voelt het alsof je in een zwart gat valt, in plaats van dat je kunt genieten van de rust, van wat je hebt opgebouwd.
Je blijft doorgaan, met werken, met fixen, regelen, op je nemen, to-do lijstjes afvinken, hem sturen en proberen te veranderen, met over analyseren...
Met uitputting als gevolg.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link naar podcast ❤️🫶🏻
Liefs Amber
...
