Mei 27
Na het succes van post 1 t/m 5 hierbij deel 6
(én het beste van deze delen)
Welke kenmerken herken jij bij jezelf? ❤️🩹
Wanneer je als kind opgroeit in een omgeving zonder onvoorwaardelijke liefde, warmte, koestering, steun en aanmoediging, en je in plaats daarvan wordt geconfronteerd met afwijzing, afwezigheid of onvoorspelbaarheid, dan raakt je systeem chronisch ingesteld op alertheid en overleven in plaats van op rust en vertrouwen.
Wil je meer weten over onveilige hechting, jeugdtrauma & codependency? Luister dan eens naar de Amber Stinissen podcast op Spotify, met meer dan 400.000 downloads en een gemiddelde van ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ op basis van 745 beoordelingen!
Reageer hieronder met `podcast` en ik stuur je de link.
Liefs,
Amber
P.S. deze kenmerken op zichzelf betekenen natuurlijk niet altijd dat jij onveilig gehecht bent. Ze kunnen wel herkenbare signalen zijn van patronen die ontstaan in een onveilige jeugd.
...
Mei 26
In je volwassen leven heb jij:
• Moeite met hulp vragen.
• Ben je geneigd alles alleen te willen dragen en oplossen.
• Het gevoel altijd sterk te moeten zijn.
• Telkens weer het gevoel dat je er alleen voor staat.
Voor de buitenwereld ben jij die zelfstandige, krachtige vrouw.
Maar onder die ogenschijnlijke kracht schuilt een klein meisje dat al vroeg leerde zichzelf te redden, omdat niemand het deed.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar podcastaflevering:
#84: De behoeftige moeder en (emotioneel) afwezige vader
#85: De (passieve) onderdanige moeder en dominante vader
#86: De pleasende moeder en narcistische vader
en
#100: Sterk en zelfstandig: het kind dat te vroeg volwassen werd
Reageer hieronder met ‘’ herkenbaar ‘’ en ik stuur je de link naar de podcast.
Liefs Amber ❤️
...
Mei 26
Chronische verwaarlozing is één van de meest onderschatte, maar ook meest schadelijke vormen van jeugdtrauma.
Een gebrek aan basisveiligheid, vaak gecombineerd met rolomdraaiing: jij moest als kind al de volwassene zijn.
Er was niemand die je opving. Niemand die zei:
“Het komt goed. Ik zie jou. Ik bescherm jou.”
Je stond er letterlijk alleen voor. Dat betekent dat je nooit echt hebt kunnen leunen op je ouder(s).
Het brein van een kind heeft veiligheid en verbondenheid nodig in de vorm van co-regulatie, getroost worden, uit mogen huilen, net zoals het lichaam zuurstof nodig heeft.
Wanneer de mensen die je deze veiligheid zouden moeten bieden dat niet (of onvoldoende) doen, en in plaats daarvan de bron van onveiligheid zijn, schakelt je systeem noodgedwongen over op overleving.
Leunen voelt niet veilig, afhankelijk zijn voelt bedreigend.
Je isoleert jezelf wanneer het moeilijk wordt, niet omdat je dat wilt, maar omdat je systeem heeft geleerd dat toch niemand je komt redden.
Niet omdat je wilt, maar omdat je gevoelsmatig niet anders kunt. Niet om op te laden, maar om te kunnen ademen.
In je volwassen leven laat deze geschiedenis van verwaarlozing diepe sporen na.
Je schommelt tussen wanhoop (het komt nooit meer goed met mij) en twijfel (was het wel echt zo erg?).
Je voelt je vaak alleen en leeg, ondanks alles wat je hebt bereikt. Je zoekt controle via werken, doelen afvinken en alles willen regelen. Tegelijkertijd leeft er onder alles een diepe hunkering naar veiligheid, rust en liefde.
Verslavingen, of het nu gaat om relaties, aandacht, werk, topsport, shoppen, eten of zelfs denken en overanalyseren, geven korte momenten van verlichting. Maar onderliggend blijft de zelfafwijzing bestaan.
Dit verklaart waarom je nu nog steeds moeite hebt met:
• Vertrouwen (in anderen én in jezelf).
• Voelen en aangeven van grenzen.
• Ontspanning toelaten zonder schuldgevoel.
• Voor jezelf zorgen zonder te vervallen in overdrive of faalangst.
In podcastaflevering #92: Chronische verwaarlozing in je jeugd
Vertel ik je er meer over.
Reageer hieronder met `podcast` en ik stuur je de link.
Liefs Amber ❤️
...
Mei 25
Het meisje dat te vroeg volwassen werd.
Dat dichtbij bleef, maar leerde niets nodig te hebben.
In je volwassen leven ben jij steevast degene die:
• extreem begripvol is;
• altijd klaarstaat;
• moeilijk grenzen stelt;
• zichzelf wegcijfert;
• conflicten vermijdt;
• anderen feilloos aanvoelt;
• verantwoordelijkheid draagt voor gevoelens van anderen.
Maar onder dat ogenschijnlijk behulpzame en zelfredzame gedrag zit een klein meisje dat geen ruimte durft in te nemen en zich schuldig voelt zodra ze voor zichzelf kiest.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link naar de podcast 🫶🏻
Als codependency- en hechtingsexpert, gespecialiseerd in relatiedynamieken, hechtingsproblematiek en verstoorde ouder-kindrelaties zoals parentificatie, begeleid ik succesvolle ondernemers uit binnenaar veilige verbindingen en vervullende relaties.
Wil je met mij samenwerken meld je dan aan voor de wachtlijst van het exclusieve 1-op-1 traject via de website.
Liefs Amber ❤️
...
Mei 23
Véél vrouwen die ik spreek in mijn praktijk struggelen met hun rol als moeder. Ze voelen zich over-verantwoordelijk. Het verdriet van hun kind raakt hen zó diep, omdat het onbewust hun eigen verdriet raakt. Ze hebben moeite met begrenzen, met ‘nee’ zeggen. Kunnen niet loslaten of hebben juist moeite met hechten, met verbinden, knuffelen en zorgeloos plezier maken, zonder iets te hoeven of te moeten.
Ze voelen schaamte op hun gezinssituatie, de patronen die ze doorgeven. Zien dat hun relatie ongezond is en willen dit voorbeeld niet doorgeven.
Ik heb het zelf allemaal meegemaakt en ervaren. Als dochter, maar ook als moeder.
Mijn kinderen zijn mijn grootste why geweest om het anders te gaan doen.
In mijn hele vrouwenlijn hebben vrouwen niet, beperkt of gebrekkig voor hun kinderen kunnen zorgen. Zo verdrietig vond ik het om te ervaren dat je niet doorgeeft wat je wilt, maar wat je kent.
Ik besloot: het stopt ECHT bij mij.
Door aan mijzelf te werken, mijn eigen onverwerkte stukken aan te kijken, mijn pijnen te helen en de ouder te worden voor mijzelf die ík had gemist, verbeterden mijn zelfbeeld, eigenwaarde, innerlijke rust en relaties. Ik vond innerlijke kracht in plaats van leven vanuit bewijsdrang. En ook de emotionele band met mijn kinderen verbeterde enorm.
Ik leerde om in mijn rol te stappen als moeder, niet vanuit mijn eigen kindpijn. Ik leerde om écht af te stemmen.
Ik krijg vaak de vraag: hoe geef je veilige hechting door aan je kinderen? Hoe doorbreek je de patronen en pijn die al generaties lang worden doorgegeven?
Het begint bij jezelf.
Voor veel vrouwen ligt hier veel schaamte op. Want je kunt zielsveel van je kinderen houden, en toch ontdekken dat je vanuit onvermogen iets anders meegeeft.
Het is nooit te laat.
In de praktijk mag ik meemaken dat moeders het contact met hun volwassen kinderen herstellen, maar ook leren om niet alleen maar te overleven en te vechten, maar écht aanwezig te zijn in verbinding.
Als dit met jou resoneert: je bent niet alleen.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar podcastaflevering
#87: Veilige hechting (doorgeven aan je kinderen)
Reageer hieronder en ik stuur je de link ❤️
Liefs, Amber
...
Mei 21
Wanneer je opgroeit in een omgeving waar geen echte ruimte is voor jouw gevoelens en behoeften, neem je al vroeg verantwoordelijkheid voor iets wat nooit van jou had mogen zijn.
Niet omdat je dat bewust kiest, maar omdat de omgeving waarin je opgroeit geen emotionele bedding biedt.
Je voelde je al vroeg verantwoordelijk voor de sfeer in huis. Je voelde haarfijn aan wanneer je iets moest zeggen, of juist beter kon zwijgen.
Je leerde scannen op spanningen en minimale gezichtsuitdrukkingen interpreteren.
Je leerde tussen de regels door lezen, zodat jij je kon afstemmen op wat er nodig was om de harmonie te bewaren.
Niet elke emotioneel onvolwassen ouder is extreem grillig, impulsief, afwezig of zichtbaar getraumatiseerd.
Sommige functioneren prima aan de buitenkant: ze hebben een goede baan, brengen je naar school en zorgen voor praktische verzorging en structuur.
Maar emotioneel zijn ze niet beschikbaar.
Ze kunnen je verdriet niet verdragen zonder zelf overspoeld te raken. Je boosheid niet ontvangen zonder het persoonlijk te maken. Je afhankelijkheid niet dragen zonder zich belast te voelen.
En dat laat diepe sporen na.
Want als je als kind geen ruimte krijgt om kind te zijn, om te voelen zonder consequenties, om uit te huilen zonder dat iemand instort, om zorgeloos te spelen en te ontdekken zonder alert te hoeven zijn, dan zet je jezelf opzij.
Dan word je een functioneel volwassen kind met een onvervuld verlangen naar echte geborgenheid.
Met een binnenwereld die nooit echt heeft kunnen opgroeien, omdat je overlevingsmechanismen het overnamen en er geen veilige ruimte was om je te ontwikkelen.
In je volwassen leven houd je jezelf groot en sterk, maar neem je geen echte ruimte in, uit angst om te veel te zijn. Je bewaakt de harmonie, slikt je behoeften in en incasseert waar je eigenlijk grenzen zou willen stellen.
Je lijkt sterk aan de buitenkant, maar wat je werkelijk nodig hebt blijft onzichtbaar.
In mijn nieuwe programma: `De sterke dochter: stap uit het script` begeleid ik je stap voor stap naar verbinding waarin jij kunt bestaan zonder jezelf weg te cijferen.
Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link naar het programma.
Liefs❤️
...