- VOLG MIJ OP INSTAGRAM
- @AMBERSTINISSEN_
Jun 14
Ik groeide op in een heel normaal gezin.
Mijn moeder was altijd thuis, mijn vader altijd aan het werk. Ik en mijn zusje werden goed verzorgd en kwamen niks tekort.
Mijn vader was een man van weinig woorden. Hard werken, niet zeuren maar doorgaan.
Hij plakte mijn fietsband, leerde me hoe ik een hamer vasthield en hoe ik een lampje op mijn fiets verving.
Maar hij wist niet hoe hij over gevoelens moest praten. Gesprekken bleven oppervlakkig en vragen draaiden al snel naar: ‘Vraag dat maar aan je moeder’.
Hij wist alles over het nieuws, sport en had ontzettend droge humor.
Maar emotioneel gezien, was hij er niet.
Ik leerde al jong om te presteren. Je best te doen. Hard te werken, je altijd in te zetten. Door te gaan, ook al ben je ziek. Niet te moeilijk doen, niet opgeven en vooral niet zwak zijn.
Ik studeerde, maakte in vogelvlucht carrière en startte niet veel later mijn eigen kantoor. Veel verantwoordelijkheid, hoge lasten, omzetdoelen die behaald moesten worden in een markt die nooit stilstaat.
Iedereen zag hoe goed het me ging: ‘’Die Daan doet het maar even!’’
Het bracht me veel, maar in de jaren daarna voelde ik steeds meer hoe dingen aan me begonnen te knagen.
Mijn ouders waren wel trots op mij, dat wist ik wel zeker. Ze hadden het alleen nog nooit tegen mij gezegd.
Ik nam nooit rust, werk-privébalans was een woord waar ik nog nooit van had gehoord, over mijn relaties maar niet te spreken.
Waar zakelijk alles lukte, leek de liefde zo ingewikkeld te zijn. Telkens weer kwam ik in relaties terecht waar ik zó hard moest werken, voor wat broodkruimels.
In het traject bij Amber ontdekte ik dat ik vanbuiten die succesvolle vrouw was, maar vanbinnen was ik nog steeds dat kleine meisje dat zei: ‘’Papa, zie je mij?’’
Ik bleef doorgaan, bleef successen behalen, maar de werkelijke vervulling die ik zocht, bleef uit. Mijn ambitie kwam grotendeels voort uit leegte. Uit gemis. Uit het onbewuste verlangen om eindelijk écht gezien en erkend te worden.
Het afgelopen jaar is een zoektocht geweest. Amber heeft mij geleerd om alles waar ik in de buitenwereld op jaagde, in mezelf te vinden. Ik ben gestopt met succes en erkenning na te jagen ⬇️
...
Jun 13
Het gevoel dat jij in je volwassen leven keer op keer ervaart, van niet gezien worden, de steunpilaar zijn voor de ander, terwijl wat jij voelt, nodig hebt en ervaart onzichtbaar blijft, gaat veel verder terug dan je huidige relaties, werk en andere volwassen ervaringen.
Het gaat terug naar je jeugd.
Naar de plek die jij innam in het gezin waarin je opgroeide.
Een rol die je niet bewust koos, maar een plek die jou werd toegeschreven.
Een beslissing die nooit expliciet werd genomen…
maar die wel alles bepaalde.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met ``podcast`` en ik stuur je de link naar mijn podcastaflevering.
Als codependency- en hechtingsexpert, gespecialiseerd in relatiedynamieken, hechtingsproblematiek en verstoorde ouder-kindrelaties zoals parentificatie, begeleid ik succesvolle ondernemers uit binnenaar veilige verbindingen en vervullende relaties.
Wil je met mij samenwerken in het exclusieve 1-op-1 traject plan dan je kennismakingsgesprek via de website.
Liefs Amber ❤️
...
Jun 12
Het meisje dat te vroeg volwassen werd.
Dat dichtbij bleef, maar leerde niets nodig te hebben.
In je volwassen leven ben jij degene die:
• altijd doorgaat alsof er niets aan de hand is;
• pas huilt als ze alleen is;
• haar kwetsbaarheid pas deelt als ze het al heeft opgelost;
• zegt: "Laat maar, ik regel het wel";
• weinig ruimte inneemt voor wat zij nodig heeft;
• de buitenwereld vooral haar functionerende kant laat zien.
Maar onder dat ogenschijnlijk zelfredzame gedrag schuilt een klein meisje dat al vroeg leerde dat het veiliger was om niets nodig te hebben.
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met `` herkenbaar `` en ik stuur je de link naar de podcastaflevering!
Liefs Amber❤️
...
Jun 11
Voor de buitenwereld ben je daadkrachtig, georganiseerd en verstandig.
Betrouwbaar, toegewijd en zelfstandig.
Je regelt, je ziet wat er moet gebeuren.
Maar onder die laag van controle schuilt geen ontspanning en geen vertrouwen,
maar een diep gebrek aan (emotionele) veiligheid.
Je leeft in een staat van voortdurende paraatheid. Altijd aan, altijd bezig, altijd voorbereid.
En dat is niet omdat je het leuk vindt.
Dat is omdat je ooit hebt geleerd dat als jij niet oplet, niet ingrijpt, niet leidt en niet voorkomt, het misgaat.
Je dwangmatige controlegedrag komt voort uit een diep verlangen naar iets wat je nooit echt hebt gevoeld: rust, stabiliteit en veiligheid.
Dit patroon ontstaat wanneer je als kind niet kon rekenen op een veilige, voorspelbare omgeving.
Je moest alert zijn, want de sfeer kon ieder moment omslaan.
Misschien was er chaos, spanning en emotionele afwezigheid.
Misschien juist rigiditeit, kritiek, afwijzing en verstikking.
Wat de vorm ook was: jij kon niet ontspannen, zorgeloos en onbezorgd kind zijn.
Je moest scherp blijven, op eieren lopen, alles onder controle houden om te zorgen dat het niet erger werd.
Je was te jong om die verantwoordelijkheid te dragen, maar je had geen keuze.
Wanneer een kind zijn ouder moet dragen in plaats van zelf gedragen te worden, noemen we dat parentificatie.
Deze omgekeerde ouder-kinddynamiek herhaalt zich later vaak in liefdesrelaties en zorgt voor een ongelijkwaardige, destructieve dynamiek.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan naar podcastaflevering
#101: De sterke vrouw en passieve partner
Reageer hieronder met `podcast` en ik stuur je de link.
Liefs,
Amber
...
Wanneer je als kind opgroeit bij insensitieve ouders (daar zitten gradaties in) die de liefde, warmte, onvoorwaardelijke acceptatie, veilige basis en verzorging afstemmen op hun eigen behoeftes in plaats van die van jou als kind, dan is de kans groot dat je onveilig gehecht bent geraakt.
Je ouders waren vooral met zichzelf bezig, en gaven weinig, zeer wisselend (geen peil op te trekken) of juist teveel (verstikkend) van het bovenstaande.
Onveilige hechting wordt vooral bepaald door ongevoeligheid, en het niet afstemmen op de emoties en behoeftes van jou als kind, door je ouder(s).
(Ook langdurig gepest worden, misbruik, veel verhuizen en wisselende hechtingsfiguren zijn van invloed op hechting)
Hierbij gaat het niet alleen over de dominante ouder, die zichtbaar tekort schoot, maar ook de ouder die toekeek, zich afzijdig hield, niet ingreep of bescherming bood. ( = ook insensitief!)
Wanneer je als kind opgroeit in een insensitieve omgeving, ben je superalert op de signalen vanuit je omgeving om te checken of je veilig bent.
Door middel van deze alertheid probeer je jezelf te beschermen tegen afwijzing, pijn en teleurstelling.
Je weet niet waar je aan toe bent (angstige hechting) of je weet het wel en weet zeker dat je niets krijgt (vermijdende hechting). Of een combinatie van beide, afgewisseld met agressie en voor een kind beangstigend gedrag (gedesorganiseerde hechting).
Je zenuwstelsel staat constant op scherp, tezamen met een chronisch tekort aan serotonine (veilig voelen) en -dopaminespiegel (je goed voelen) en een hoog cortisol (stress), altijd klaar om te reageren.
Onveilige hechting en verslavingen (aan relaties, liefde, mannen, dopamine, werk, sport, presteren, drank, drugs en seks) gaan hand in hand omdat de verslaving de pijn van de onveilige hechting verdooft.
Altijd " aan " staan is zo inspannend dat het lichaam endorfine aanmaakt, wat alle pijn en je intense vermoeidheid verdooft, waardoor je niets voelt en als het ware in een `high` leeft.
Een vraag die jij jezelf kan stellen is:
Bij wie voelde jij je in je jeugd veilig en geboren?
Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "herkenbaar"
Liefs Amber ❤️
...
Wanneer je keer op keer in pijnlijke, niet vervullende relatiedynamieken terechtkomt met emotioneel onbeschikbare partners, waarbij je hard moet werken voor broodkruimels van aandacht en liefde, betekent dat paradoxaal genoeg dat je zelf ook emotioneel onbeschikbaar bent.
Werkelijke verbinding gaat over twee mensen die aanwezig kunnen zijn bij hun eigen binnenwereld, zichzelf kunnen dragen en vanuit die verbinding elkaar kunnen ontmoeten. Zonder de ander nodig te hebben om iets in zichzelf op te lossen, op te vullen of te reguleren.
Wil je hier meer over weten?
In mijn nieuwste podcastaflevering #109
neem ik je mee in de vraag: wanneer ben je emotioneel onbeschikbaar? En misschien nog belangrijker: hoe word je emotioneel beschikbaar voor jezelf én voor de ander?
Reageer hieronder en ik stuur je de link ❤️
Liefs,
Amber
...