Misschien kreeg je alles wat je hartje begeerde, maar werden gevoelens en gesprekken vermeden.
Misschien regelde hij alles wat praktisch was. Hij haalde je op van school, bracht je naar zwemles, speelde eindeloos spelletjes met je op vakantie, nam je overal mee naartoe en plakte je fietsband...
Maar hij wist niet hoe hij over gevoelens moest praten.
Gesprekken bleven oppervlakkig en gericht op praktische oplossingen.
Misschien was het een vader die hard werkte en kon praten over werk, sport, nieuws en de gezinsplanning. Misschien had hij ontzettend veel humor.
Maar als het aankwam op jouw binnenwereld, op afgestemd zijn en je echt zien in wat er in je omgaat, op aanwezig luisteren naar jouw verhaal en jou aanvoelen…
was hij er niet.
En als kind kun je dat niet plaatsen.
Dus trek je maar één conclusie:
het ligt aan mij.
Wat van hem is, neem jij op je.
En zo ontstaat de diepgewortelde overtuiging dat liefde niet vanzelf komt, maar dat je het moet verdienen.
En van hieruit ga je onbewust zoeken naar hoe je moet zijn.
“Hoe moet ik zijn zodat papa wél reageert?”
“Hoe moet ik zijn zodat papa mij wél ziet?”
En dat stopt niet bij je jeugd.
Dat neem je mee in je werk, in hoe je jezelf laat zien, in hoe je je verbindt en hoe je liefhebt.
Het is een innerlijke beweging die steeds terugkomt, vooral in de liefde, daar waar verbinding intiemer wordt.
Je valt op partners die niet beschikbaar zijn,
die je nét niet geven wat je nodig hebt,
waar je je best voor moet doen en hard moet werken voor broodkruimels van aandacht en liefde.
Diep vanbinnen leeft nog steeds datzelfde verlangen:
“Zie je mij?”
En iedere keer dat je hunkert naar erkenning, naar gezien en gekozen worden, ben je eigenlijk weer dat kleine meisje dat niet écht gezien werd door haar vader.
Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar mijn nieuwste podcastaflevering:
#106: De emotioneel afwezige vader
Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link.
Liefs Amber ❤️
...
