Je wilt niets liever dan samen zijn, én je vertrouwt diegene per definitie niet.

Je wilt naar de ander toe, maar houdt de ander tegelijkertijd op afstand omdat deze persoon je pijn kan doen.

Je wilt nooit meer bij hem of haar weg, maar je wilt ook alleen zijn.

Je wilt meerdere dingen, tegelijk, en zit chronisch in een innerlijke tweestrijd.

Altijd alert en wantrouwend, klaar om in actie te komen (te vechten of te vluchten).

Geneigd tot destructief gedrag om met je immense innerlijke onrust om te gaan stort jij je jezelf vol overgave en drive in relaties, projecten, werk en (top)sport.

Voor de ander ben jij compleet onvoorspelbaar.
Hij weet nooit welke “versie” van jou verschijnt:
de warme, betrokken kant of de afstotende, harde , soms zeer donkere en gemene kant.

Herkenbaar?

Dan is de kans groot dat jij een gedesorganiseerd innerlijk hechtingsmodel hebt.
Het resultaat van diepe conditionering door onveilig op te groeien.

Enerzijds een brandend verlangen naar samenzijn, een bodemloze put die gevuld wil worden met bevestiging,
en anderzijds een oerkracht die zegt: niemand raakt mij meer, ik doe het wel alleen.

Deze twee delen zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden.

Zodra je je hecht, worden beide delen geactiveerd. Het verlangende deel trekt naar voren, en het beschermende deel stoot direct af.

Wat maakt dat je je nooit écht hecht.

En het conflict is niet oplosbaar door de ander.
Want het zit in jou.

Hoe lief, hoe stabiel, hoe betrouwbaar de ander ook is, wat de ander ook zegt of doet, jouw systeem blijft checken.

Zelfs als iemand jou 1000% kiest, gaat jouw systeem dat niet 100% voelen.
Je blijft onbewust namelijk wachten op het moment dat het omslaat.

Je blijft altijd `aan` staan.
Hyperalert.

Omdat het probleem niet alleen zit in wat de ander doet, maar in wat jouw systeem verwacht dat er kan gebeuren.

Er is altijd een "maar".
Omdat je systeem ooit heeft geleerd:
het kan ieder moment omslaan.

Wil je hier meer over weten?
Luister dan eens naar mijn nieuwste podcastaflevering:
#107: De innerlijke tweestrijd (bij gedesorganiseerde hechting)

Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link.

Liefs Amber ❤️ ...

De manier waarop je naar je partner kijkt, wat je van hem of haar verlangt, hoopt, nodig hebt of zelfs eist, is een directe afspiegeling van wat jij als kind leerde over liefde.

Als kind leer je wat liefde is door alle ervaringen die je opdoet in de eerste verbindingen in je leven: die met je ouders en het gezin waar je in opgroeit.

Wanneer je opgroeit bij ouders die jou emotioneel verwaarlozen, door eigen onverwerkte trauma`s en tekortkomingen, dan wordt voor jouw brein de aanwezigheid van je ouder (nabijheid en intimiteit) gekoppeld aan angst, onzekerheid en verlating (angstige hechting), afwijzing of verstikking (vermijdende hechtingsstijl) of beide (gedesoriënteerde hechtingsstijl).

Wanneer je opgroeit, neem je deze (geconditioneerde) reacties mee naar je volwassen relaties.

Die conclusies zitten niet in je hoofd, maar in je zenuwstelsel.

Een bericht dat uitblijft voelt niet als "hij heeft het druk." Maar: ik raak (de verbinding met) je kwijt.

De ander die dichterbij komt voelt niet als "fijn, verbinding." Maar: ik moet iets terugdoen en wat verwacht je van mij?

De ander die lief voor je is ervaar je niet als
"hij houdt van me." Maar: wat zit er achter?

Je onbewuste verwachtingen over liefde zijn geen reactie op het heden, maar een projectie van het verleden.

Door zicht te krijgen op deze oude, ingesleten patronen en hun oorsprong, kun je de vicieuze cirkel waarin je terechtgekomen bent gaan doorbreken.

Wil je hier meer over weten?
Reageer hieronder met "herkenbaar" en ik stuur je de link naar de podcast.

Wil je met mij samenwerken in het herschrijven van je liefdesblauwdruk en het doorbreken van de diepgewortelde patronen die jouw (liefdes)relaties saboteren?

Meld je dan aan voor de wachtlijst van het exclusieve 1-op-1 traject via de website.

Liefs Amber ❤️ ...

Relaties zijn gewoon niet ons ding kind.

Ik hoor het mijn oma nog zeggen.

Ze was haar tijd ver vooruit. Ze deed dingen die tegenwoordig niet chique zijn, maar destijds echt een schande.

Ze had nooit een thuis gehad, en heeft de rest van haar leven gezocht naar liefde. Ik hield heel veel van haar. Ik kon alles met haar delen, op jonge leeftijd al. Seks, jongens, alcohol. Maar ze was absoluut misunderstood door de maatschappij.
Niemand kon verder kijken dan haar gedrag.

Mijn moeder moest flessen inleveren om te kunnen eten, werd niet verzorgd als kind maar heeft haar moeder altijd verzorgd.

Codependency zit ons familiesysteem gebakken. Na een tweede destructieve relatie, bleef ik achter als alleenstaande moeder. Ik besloot dat het bij mij moest eindigen. Ik wilde niet dat mijn dochter óók haar leven zo zou doorbrengen.

De hulp die ik zocht, bracht me geen antwoorden. Ik wist dat er een reden moest zijn waarom liefde voor mij ZO ingewikkeld was.

Codependency wordt van generatie op generatie doorgeven door gedragspatronen. Wanneer je ouders kampen met eigen onverwerkte (hechting)trauma`s dan hecht jij je als kind aan een getraumatiseerde ouder (symbiosetrauma).

Ze zijn emotioneel niet beschikbaar voor jou, maar in beslag genomen door hun eigen wonden. Je hebt het gevoel dat je je ouders niet écht kan bereiken en blijft achter met een innerlijke leegte, die je in de buitenwereld probeert op te vullen.

Maar het kan stoppen bij jou.

Je mag je eigen wonden gaan helen. Je innerlijke dynamieken gaan doorgronden. Bewust worden van jouw liefdesblauwdruk. Duiken in je familie van herkomst en te begrijpen waarom en hoe deze patronen zijn ontstaan. Jezelf emotioneel gaan (her)opvoeden, waardoor je jezelf emotioneel kunt gaan voeden en dragen.

Ik heb van mijn diepste pijn mijn werk gemaakt, en begeleid nu dagelijks vrouwen naar een totaal ander leven. Naar innerlijke rust, en zelfliefde. Naar gezonde relaties, in plaats van eenzame, ongelijkwaardige en beschadigende verbindingen.

Het is een proces om het geluk in jezelf te vinden, maar het is onmogelijk om het ergens anders te vinden.

❤️ Liefs Amber ...

Gedesorganiseerde hechting ontstaat wanneer je opgroeit bij ouders die voor jou zowel een bron van liefde als van angst zijn. Wanneer de ouder die je zou moeten beschermen ook degene is die jou bang maakt, met gedrag dat voor een kind beangstigend is, afgewisseld met verstikkende, niet op jou afgestemde aandacht en liefde, raakt je systeem in verwarring.

Voor jou als kind ontstaat er een onoplosbaar conflict: `ik heb jou nodig, maar ik moet me ook beschermen tegen jou.`

Je kunt niet naar je ouders toe én je kunt niet bij ze weg.

Waar een angstig of vermijdend gehecht kind nog één duidelijke overlevingsroute kiest (vastklampen of terugtrekken) moet je als gedesorganiseerd kind continu schakelen tussen beide.

Je zenuwstelsel registreert geen enkele keuze als veilig. Verbinding voelt overweldigend en/of gevaarlijk, afstand voelt als verlatenheid en dus als doodsangst.

Er ontstaat een interne splitsing:
één deel dat hunkert naar nabijheid, en één deel dat vlucht, bevriest of afstoot zodra het te dichtbij komt.

In je volwassen (liefdes)leven toon je vaak tegenstrijdige reacties in relaties, zoals toenadering zoeken en tegelijkertijd afstand houden.
Je wilt meerdere dingen tegelijk en zit chronisch in een innerlijke tweestrijd.

Je gedrag is moeilijk te voorspellen, waardoor anderen niet weten wat ze kunnen verwachten.

Er is altijd een aanwezige angst in relaties, wat kan leiden tot vermijding of ambivalent gedrag (je wilt iets, maar toch ook niet).

Je hebt een intens verlangen naar aandacht en liefde, maar ziet de ander ook als potentiële wolf in schaapskleren, wat ervoor zorgt dat je je niet écht hecht.

In de afgelopen jaren heb ik me, zowel vanuit mijn eigen herkenning als vanuit mijn expertise op het gebied van hechtingsproblematiek verdiept in deze hechtingsstijl. Daardoor werd steeds duidelijker waarom het op één lijn krijgen van je gevoel zó moeilijk is.

Toch kun je innerlijke rust gaan ervaren en je relaties verbeteren, ondanks deze hechtingswond.

Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link naar de podcast.

Liefs Amber ...

Wanneer je als kind opgroeit in een omgeving vol chaos, spanning en onvoorspelbaarheid raak je onbewust gewend aan deze gevoelens.

Je ontwikkelt een chronisch hoge cortisolspiegel, in combinatie met lagere spiegels van oxytocine (je geliefd voelen), serotonine (je veilig voelen) en dopamine (je goed voelen).

Dit zorgt ervoor dat je systeem in overleving staat en er altijd vanuit gaat dat er ieder moment iets kan gebeuren of mis kan gaan.

Je staat altijd `aan` en voelt je gehaast en opgejaagd. Zelfs wanneer er even niets is dat moet, geen drama of crisis is die vraagt om opgelost te worden, kun je maar moeilijk ontspannen.

Onbewust zoek je telkens weer situaties op waarin je
vertrouwde (maar destructieve) gevoelens van onrust, onvoorspelbaarheid en innerlijke pijn kunt ervaren.

Verslavingen, bizarre uitdagingen en projecten, ongezonde relaties, topsport, overmatig werken of andere inspannende activiteiten zorgen voor verdoving van je eigen binnenwereld.

Hierdoor kom je in een vicieuze cirkel terecht waarbij je steeds meer onrust, intense gevoelens en drama nodig hebt om te kunnen functioneren, terwijl je in werkelijkheid jezelf steeds verder uitput.

Wil je hier meer over weten?

Luister dan eens de volgende podcast afleveringen

#83: Opgroeien in een disfunctioneel gezin
#70: Verslaafd aan drama
#104: Altijd dóórgaan: (over)leven vanuit overdrive en bewijsdrang

Reageer hieronder met ‘herkenbaar’ en ik stuur je de link. ❤️

Liefs Amber ...