Het is het klassieke hyperarousal–hypoarousal patroon:
twee tegengestelde manieren van reageren op spanning die elkaar magnetisch aantrekken.
De één gaat aan:
alert, oplossend, anticiperend, verbindend, dragend.
De ander gaat uit:
terugtrekken, afsluiten, minimaliseren.
Niet omdat één van jullie “fout” is.
Maar omdat jullie allebei handelen vanuit een oud zenuwstelsel-patroon dat ooit nodig was om te overleven.
En zo ontstaat de dans:
jij trekt dichterbij → hij trekt zich terug.
Hij neemt afstand → jij gaat harder werken.
Twee overlevingsmodi die elkaar blijven versterken.
(Voor hij/hem kun je ook zij/haar lezen, de dynamiek kan in elke richting bestaan)
Voor veel vrouwen voelt dit patroon pijnlijk herkenbaar:
de verantwoordelijkheid ligt bij jou,
jij bent telkens weer degene die de gesprekken begint
en beweging komt alleen wanneer jij aangeeft dat je zo niet verder kunt...
In podcastaflevering #101: De sterke vrouw en passieve parter
Ga ik dieper in op deze dynamiek.
Hoe deze is ontstaan (bij beide) en waarom juist jullie elkaar aantrekken, maar ook hoe je deze dynamiek kunt doorbreken.
Reageer hieronder en ik stuur je de link naar de podcast.
Liefs,
Amber
P.S. In deze post beschrijf ik het klassieke patroon tussen de sterke vrouw en de passieve partner.
Een dynamiek waarin hij wél betrokken is, maar vooral reactief beweegt, niet vanuit onwil, maar vanuit zijn zenuwstelsel.
Dit is iets heel anders dan relaties waarin je continu achter iemand aanloopt die niet eens voor jou kiest, en/of je emotioneel uitput met iedere vorm van emotionele chantage, onvoorspelbaarheid en grillig gedrag.
Luister dan eerst eens podcastaflevering:
#75: Is uit elkaar gaan de oplossing? (Wanneer loslaten)
En de private podcastaflevering: trekken aan een dood paard (link in de bio)
...
