Er lag al jong een grote nadruk op zelfredzaamheid in het gezin waarin ik opgroeide.
Ik was nog maar heel klein toen mijn moeder wegviel. Niet fysiek, maar emotioneel.
Ze werd ziek en kampte vrijwel constant met depressies. Het was altijd een komen en gaan van hulp. Ik weet niet beter dan dat we op de een of andere manier altijd met haar bezig waren.

Ze was altijd bezig met haar wegvallen. Als kind was ik extreem bang dat ik haar zou verliezen. Iedere keer als het niet goed ging, en dat was terugkerend het geval, dacht ik: nu is het moment gekomen.

In mijn puberteit werd ik er denk ik een soort immuun voor. De crisissen deden me niet zoveel meer. Op de middelbare school vond ik geen aansluiting. Ik denk dat ik achteraf gezien te serieus was voor mijn leeftijdsgenoten. Ze wilde spijbelen en lol trappen, ik durfde niet eens iemand mee naar huis te nemen, laat staan mijn ouders op te zadelen met mijn gedrag. Ik ben nooit echt puber geweest.

Ik ging vroeg uit huis om te studeren. Leren en hard werken werd echt mijn toevluchtsoord. Op jonge leeftijd had ik al een goede baan en maakte ik snel de overstap naar verantwoordelijke functies, totdat ik voor mezelf begon. Ik trouwde en stichtte een gezin.

Mijn moeder overleed toen ik achter in de dertig was. In de jaren daarna ging het eigenlijk bergafwaarts met mijzelf. Wat ik in eerste instantie nog wegzette als rouw, bleek toch dieper te zitten. Ik stond altijd ‘aan’ en kon niet omgaan met veranderingen of onduidelijkheid. Ik zat non-stop in mijn hoofd en wilde alles onder controle houden.
Genieten deed ik nauwelijks nog, met alle lichamelijke klachten tot gevolg.

Via Amber’s podcast meldde ik mij aan voor de wachtlijst. Tijdens het traject voelde ik me enorm gedragen door haar, een vreemd fenomeen, aangezien ik dat eigenlijk nooit echt heb gekend. Ik hoefde zelf geen oplossingen aan te dragen; ik mocht me
‘’ gewoon ‘’ overgeven aan het traject dat we samen aangingen. Dat dit geen bijkomstigheid was, maar het hele werk dat ik te doen had, werd me pijnlijk duidelijk. Ik heb het traject bij Amber als een grote leerschool ervaren, waarin ik mezelf ben tegengekomen. Op een positieve manier. Eindelijk kan ik de rust voelen waar ik zo lang naar heb verlangd. Ook voel ik veel meer liefde voor mezelf, iets waarvan ik niet eens wist dat ik het miste. Ik werk minder en geniet meer. Ik ben ongelooflijk blij en dankbaar dat ik dit traject ben aangegaan, het leven is te kort om er niet van te genieten. – Anne-Fleur