Ik kwam hem tegen vlak na mijn afstuderen.
Het voelde vanaf het begin gelijk zo vertrouwd. Alsof ik hem al jaren kende.

Hij was knap, goed onderlegd en zelfverzekerd.
Het viel me op hoeveel indruk hij op anderen maakte. Hij was verbaal sterk en zeker van zichzelf. Mij wist hij precies het gevoel te geven dat ik bijzonder was. Ik voelde me echt gekozen.

Na die eerste periode waarin alles zo vanzelfsprekend voelde, veranderde er iets. Heel subtiel. Zonder duidelijke reden werd hij afstandelijker. Gesprekken eindigden vaker in verwijten of irritatie, en ik begreep niet goed wat er gebeurde. Als ik iets benoemde, draaide het gesprek ongemerkt mijn kant op. Mijn ondankbare houding, mijn woorden die verdraaid werden naar hoe ik ze níet bedoelde. Ik bleef achter met het gevoel dat het aan mij lag, dat ik het blijkbaar niet goed deed.

Ik wilde vooral terug naar hoe het eerst was geweest. We hadden het toch zo fijn samen?

Ongemerkt begon ik me aan te passen. Nog meer rekening te houden met hem, zijn agenda en zijn humeur. Als tiptoënd op een mijnenveld, zoekend naar het juiste moment, de juiste woorden. Af en toe was hij weer even de man die ik had leren kennen, maar steeds vaker was dat niet het geval. Langzaam raakte ik steeds verder bij mezelf vandaan. Toch kon ik het niet opbrengen bij hem weg te gaan.
Totdat ik een podcast van Amber ontdekte, die me wekenlang bezighield.

Pas veel later, toen ik eenmaal bij haar in begeleiding kwam, kon ik onder woorden brengen wat er eigenlijk gebeurde.
Dat gevoel van vertrouwdheid waar ik zo op was afgegaan, bleek eerder een herkenning van iets wat ik al veel langer kende.

Ik groeide op in een gezin waarin alles aan de buitenkant leek te kloppen.
Mijn vader was altijd afwezig terwijl mijn moeder krampachtig vasthield aan het perfecte plaatje en alles wat lastig was gladstreek.
Mijn relatie raakte zowel het gemis, als mijn verlangen eindelijk gezien te worden… terwijl ik opnieuw terechtkwam in een dynamiek waarin ik vooral moest aansluiten bij de ander.

Inmiddels heb ik mijn traject bij Amber afgerond, en dit heeft me op alle vlakken ontzettend veel gebracht. Er is een gezegde dat luidt: “We zien de wereld niet zoals hij is, maar zoals we zelf zijn.” Ik ben veranderd, en dat merk ik aan alles.
Mijn huwelijk is gestrand, maar ik heb er zoveel lieve mensen om me heen voor teruggekregen, bij wie ik eindelijk het gevoel heb mezelf te mogen zijn.
Lieve Amber, ik ben je ontzettend dankbaar voor al je kennis, levenservaring en support het afgelopen jaar. – Willemijn